درباره تمدید تحریم های امریکا بر ضد لیبی وقتی پیام اصلی درک نمی شود

جورج دبلیو بوش با خودداری از لغو تحریم ها علیه لیبی و تمدید آن ، لغو تحریم امریکا علیه لیبی را که براساس بیانیه اضطراری رونالد ریگان ، رئیس جمهور وقت امریکا از سال 1986 وضع شده به رفع کامل نگرانی های واشنگتن مشروط ساخت.

کد خبر: ۳۴۷۷۰

بوش در حالی چنین تصمیمی گرفته است که طرابلس و واشنگتن در ماههای اخیر بسرعت به سوی از سرگیری روابط دوجانبه در حال حرکت بودند. البته سرعت حرکت بیشتر درباره لیبی نمود داشت ؛ چرا که قذافی در پی اعلام پذیرش مسوولیت انفجار هواپیمای مسافربری پان امریکن بر فراز لاکربی اسکاتلند با پرداخت غرامت به خانواده 270قربانی حادثه لاکربی به مبلغ 2میلیارد و 700میلیون دلار به ازای هر خانواده 10میلیون دلار موافقت کرد. پس از این اقدام ، معاون وزیر خارجه لیبی در مصاحبه ای اعلام کرد: طرابلس انتظار روابطی ممتاز با امریکا را دارد . در واکنشی به این حرکت لیبی و در چارچوب رایزنی های صورت پذیرفته ، شورای امنیت سازمان ملل متحد با برگزاری نشستی ، تحریم های بین المللی علیه لیبی را که از سال 1992 وضع شده بود، لغو کرد. هر چند این تحریم ها عملا از سال 1999 کارآیی خود را از دست داده بود. قذافی در اقدامی تکمیلی توقف کامل فعالیت های کشورش را در زمینه دستیابی به سلاحهای کشتارجمعی اعلام کرد. تصور می شد این حرکت که با استقبال گسترده امریکا و بسیاری از کشورها و سازمان های بین المللی روبه رو شد، یخها در روابط امریکا و لیبی را بسرعت ذوب کند. اما با توجه به مواضع کاخ سفید که از زبان سخنگوی آن اسکات مکللان عنوان شد، مشخص شد که امریکا قصدی برای لغو تحریم ها علیه لیبی ندارد.اکنون با تمدید تحریم ها از جانب بوش ، مشخص شد که رویکرد قذافی با نتایجی که دلخواه وی بود، همراه نشده است بخصوص این که امریکا به بلوکه کردن دارایی های لیبی در امریکا که بالغ بر یک میلیارد دلار است نیز ادامه داده است . در تحلیل رفتار امریکا نسبت به لیبی و همین طور رویکرد قذافی نسبت به امریکا، به نظر می رسد دو طرف با دو منطق رفتار می کنند. آنچه که در مورد رفتار دولت بوش نسبت به طرابلس قابل توجه است ، برخورد از موضع بالا مبتنی بر منطق قدرت صرف است . بر این اساس هر چند قذافی تسلیم خواست های امریکا شده است ؛ اما بظاهر این واشنگتن است که مشخص می کند طرف مقابل تسلیم کامل شده است یا نه ؛ چرا که اساسا نئومحافظه کاران که در دولت بوش نقش محوری دارند، براساس آبشخور فکری خود حتی در چارچوب سیاست مبتنی بر قدرت نیز این شیوه را ترجیح می دهند و این همان سیاست بنیادی دولت امریکا حداقل در دولت بوش پسر است ، که به نظر می رسد لیبی نتوانسته پیام آن را کاملا درک کند. بنابراین می توان نتیجه گرفت حتی اگر شورای امنیت براساس منطق منشور ملل متحد تصمیم به لغو تحریم های بین المللی علیه لیبی می گیرد ، امریکا براساس منطق قدرت تحریم های خود علیه طرابلس را تمدید می کند تا نشان دهد واشنگتن بر استمرار دکترین یکجانبه گرایی و سیاست مبتنی بر قدرت اصرار دارد.