آموزش ادبیات فاخر در سه سوت

سری را که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌بندند ؛ مگر این که برای کلاس قضیه «هدبند» ببندند.

جناب آقای صادق لاریجانی با اشاره به این مهم که بساط توهین باید از گفتمان‌های مسوولان مملکتی جمع شود؛ بر ضرورت استفاده از ادبیات متین و فاخر و جاافتاده در سخن گفتن‌ها تاکید کرد.

نظرات ارزشمند ما: حقیر نیز ضمن تأیید شدیداللحن عرایض ریاست محترم قوّه قضاییه، بار دیگر از مردم و مسوولان خواهش می‌کنم که در سخن گفتن از ادبیات سنگین و متین استفاده کنند که وقتی دشمنان ما می‌شنوند، نیششان تا بناگوششان باز نشود. از قدیم و ندیم اجداد ما به ما توصیه کردند که نه تنها با دوستان که حتی با دشمنان نیز شسته رفته و تمیز و با ادب صحبت کنیم تا جذب شوند. در زیر محض نمونه به سفارشی از سوی یکی از بزرگان اهل تمیز اشاره می‌کنیم و چون دنیا محل گذر است، می‌گذریم.

چون با ادب و تمیز باشی

نزد همه کس عزیز باشی

در تأیید نظرات ما: رفیق ما که تازه از کوچه و بازار رسیده بود، ناغافل وارد بحث ما شد و با گفتن یک عبارت گول زنک «در تأیید فرمایش شما عرض کنم که....»؛ سررشته سخن را از دست ما ربود و چنین آمد که: ناز نفست با این نطق کردنت داش رضا!.... جیگرتو خام خام بخورم که وقتی دو کلوم از معقولات میای، مثل هلو خوردنی میشی!.... عارضم به حضورتون که ادبیات خیلی چیز مشتیه، آدم حال می‌کنه ادبی گپ بزنه. همیم خود چاکرت با برو بچ محله، اند مرام و معرفتیم. دهن که باز می‌کنیم، درّ و مروارید بیرون می‌ریزه. دشمن خیلات ورش داره که می‌تونه از ما آتو بگیره. سه سوته ناک اوتش می‌کنیم. طوری که نفهمه از کجا خورده. بیخود و بی‌جهت، دق دلیشم رو جاهای دیگه سر ما خالی نکنه..... به هر حال، یه کلوم، ختم کلوم؛ ما دیگه اینیم. از حالا همچین مثل بلبل ادبی صحبت کنیم که مخاطب شاخ دربیاره!....

می‌گویم: به به کم الله!.... چطور است یک کلاس آموزشی فشرده بگذاری برای نسل امروز؟.... روی دست می‌برندت، بدون برو برگرد!.... بگشای لب که فریاد از مرد و زن بر آید!

به غیر شهد سکوت، آن دگر چه شیرینی است

که از حلاوت آن لب به یکدگر چسبد؟

زیرنویس: لطفاً پاسخ‌های کوبنده خود را به پست الکترونیکی(ایمیل سابق) همین ستون «بزن در رو» تا نزدندش در نرفتند، ارسال نمایید. اجر شما با خودتان!....

رضا رفیع