اما و اگرهای تولید سریال‌های فاخر

این گروه بر این باورند که تلویزیون به جای هزینه‌های هنگفت که خرج ساخت یک سریال تاریخی و به اصطلاح فاخر می‌کند، می‌تواند چند سریال کم حجم‌تر و ارزان‌تر بسازد؛ سریال‌های پرمخاطبی که زمان بیشتری از آنتن را پر می‌کند. این گروه استدلال‌های خاص خودشان را هم دارند.

مثلا آنها آمار بینندگان سریال‌هایی مانند «رستگاران» یا «دلنوازان» را ملاک قرار می‌دهند و می‌گویند؛ وقتی این سریال‌های شبانه که در ردیف بودجه «ب» قرار می‌گیرند، می‌توانند بینندگان زیادی را جذب کنند و بیشترین آگهی را هم برای تلویزیون در پی داشته باشند؛ پس چرا باید تلویزیون هزینه زیادی را صرف سریالی بکند که مخاطبان محدودی دارد و ظرفیت پخش هر شب را هم ندارد.

منطق این گفته‌ها را می‌توان قبول کرد اما همه آنهایی که اصول رسانه و تلویزیون را می‌شناسند، می‌دانند که تولید سریال‌های فاخر یا همان درجه الف، اعتبار هر تلویزیونی است؛ این سریال‌ها ساخته می‌شوند تا به زیباترین و استادانه‌ترین وجه بخشی از تاریخ معاصر هر جامعه‌ای را به نمایش بگذارند.

تلویزیون‌هایی که به مردم و مخاطبانشان احترام می‌گذارند، معمولا در سال یکی،دو تا از این سریال‌ها را تولید می‌کنند. مثلا همین چند روز پیش، یک خبر منتشر شد که نشان می‌داد یکی از شبکه‌های تلویزیون روسیه با مشارکت فرانسه یک سریال الف درباره «راسپوتین» می‌سازد.

اما نکته جالب درباه سریال راسپوتین این بود که این سریال ـ که قرار است با هزینه زیاد ساخته شود ـ با مشارکت یک کشور دیگر تولید خواهد شد. یعنی یک تلویزیون به تنهایی همه بودجه آن را نمی‌دهد و به اصطلاح یک شبکه بیشتر بودجه خود را صرف ساخت یک سریال فاخر نمی‌کند تا بعد برای دیگر برنامه‌هایش بودجه کم بیاورد.

تولید سریال‌های فاخر در تلویزیون کشور ما زیاد است و این رویکرد خوبی برای تلویزیون ما محسوب می‌شود. در اصل به‌گونه‌ای به آن شأن و منزلت می‌دهد اما باید تکلیف یک مساله هم روشن شود که آیا تعداد مخاطبان تلویزیون و به تبع آن آگهی‌ها ـ که بخشی از بودجه تلویزیون را فراهم می‌کند ـ مهم است یا نوع سریالی که ساخته می‌شود و برای کدام یک باید بیشتر سرمایه‌گذاری کرد؟