قهرمانی می‌گذرد،پهلوانی می‌ماند

مسابقات مردان آهنین چطور شروع شد؟

پایه‌گذار این برنامه صداوسیما بود. این مسابقات در ابتدا در سطح یک نمایش یا مسابقه‌ای معمولی بود، اما ما به آن سر و شکل جدیدی دادیم، به این صورت که برنامه‌ریزی کردیم تا به سطح مسابقات جهانی برسد و حرفه‌ای دنبال شود.

حالا طوری شده که بچه‌های ما در سطح جهان حرف‌هایی برای گفتن در این رشته دارند، اما این اتفاق حاصل 10 سال زحمت است؛ واقعا زندگی‌ام را گذاشته‌ام که یک ورزش بعد از 10 سال در سطح جهانی در کشور ما پیشرفت کند. هیچ توقعی هم ندارم و فقط دوست داریم ورزشکاران ما یک مقدار قدردان باشند.

چرا هست، نظر شخصی من این است که پهلوانی بهتر از قهرمانی است چون عمر قهرمانی کوتاه است، اما عمر پهلوانی دراز.

بله، همین طور است، اما مردم بهترین قاضی و قضاوت‌کننده در کل مسابقات ما بوده‌اند.

نه، اگر می‌ترسیدم 10 سال داور این مسابقات نبودم. فقط نمی‌خواهم لطمه‌ای به این ورزش بخورد. من و فدراسیون پرورش‌اندام این رشته را به جایی رسانده‌ایم و نمی‌خواهیم لطمه بخورد. دوست ندارم تر و خشک با هم بسوزند. جوانان خوبی داریم که در این رشته فعالیت می‌کنند و دوست دارند پیشرفت کنند و افتخار برای کشورمان بیاورند.

مشکلات ما در ابتدا خیلی زیاد بود. یک سری آدم‌های سودجو بودند که دنبال منافع شخصی خودشان بودند. یکسری انجمن‌های خاصی هم بودند که می‌خواستند از این راه سود شخصی ببرند، اما مقابل آنها ایستادیم و مبارزه کردیم و این ورزش را به فدراسیون آوردیم و دست‌های آنها را کوتاه کردیم وگرنه خیلی وقت پیش این ورزش در ایران نابود شده و کارش تمام شده بود.

تا قبل از این که به مسابقات جهانی برویم، خیلی از مسائل را نمی‌دانستیم. آیتم‌های ما سبک و ابتدایی بود و باور نمی‌کردیم در مسابقات جهانی گوی 180 کیلویی باشد، اما در مسابقات جهانی 2003 که در فنلاند بود، رفتیم و آنجا بود که تمام آیتم‌ها را درک کردیم و کم‌کم آیتم‌های خودمان را به سطح استاندارد رساندیم و الان در حد جهانی هستیم.

بعضی از ورزشکارانی که در مردان آهنین شرکت می‌کنند زیاد غذا می‌خورند، اما همه آنها زیاد غذا نمی‌خورند و وعده‌های غذایی آنها زیاد است و روزی 6 تا 7 وعده غذا می‌خورند، اما از لحاظ حجمی زیاد نمی‌خورند.

وقتی یک غذا را در 6 یا 7 وعده می‌خوری، هضم آن راحت‌تر می‌شود. وقتی فاصله بین وعده‌های غذایی کوتاه می‌شود، حجم آن هم کم می‌شود.

در مسابقات ما دوپینگ آزاد است و مثل مسابقات بوکس حرفه‌ای است. در مسابقات جهانی قوی‌ترین مردان هم دوپینگ آزاد است.

بله، امکانش زیاد است اما خودشان می‌گویند که حرفه‌ای هستند.

نه، اصلا موافق نیستم و تاکید می‌کنم به پدر و مادرها که مواظب فرزندان خودشان باشند که زیر نظر کدام مربی تمرین می‌کنند. حتما در مورد مربی فرزندان خود تحقیقات کاملی داشته باشند.

من قهرمان پاور لیفتینگ و وزنه‌برداری هستم. سرمربی تیم ملی پاورلیفتینگ به مدت 2 سال و سرمربی تیم ملی جانبازان و معلولان در رشته وزنه‌برداری به مدت یک سال و نیم بودم که تیم ایران هم در آن زمان نایب قهرمان المپیک سیدنی شد. داور بین‌المللی وزنه‌برداری و پرورش اندام هستم و داور بین‌المللی مسابقات قوی‌ترین مردان.

بله، در مسابقات جهانی تهران که قهرمان نامی دنیا آقای ماریوس از لهستان در آن شرکت کردند، قضاوت کردم. ماریوس 6 دوره قهرمان اول جهان بود. خیلی‌ها می‌گویند من داور بین‌المللی نیستم، اما اگر نباشم،‌ چطور اجازه می‌دهند چنین مسابقاتی را داوری کنم که قهرمانان نامی دنیا در آن حضور دارند.

از لحظه‌ای که سوت شروع مسابقه را می‌زنیم تا سوت پایان 10 روز طول می‌کشد. از ساعت 8 صبح تا 6 عصر مسابقات برگزار می‌شود، اما من شب‌ها تا یک نیمه‌شب هستم و آیتم‌های فردا را درست می‌کنم.

برای همه یکی است. بعضی‌ها می‌گویند یکسری از ورزشکاران از یک ماه قبل این آیتم‌ها را تمرین می‌کنند در صورتی که تعداد 7 تا از 10 آیتم ما همیشه در مسابقات قوی‌ترین مردان بوده، با همان وزنه‌ها و همه قهرمانان ما این آیتم‌ها را در منزل و باشگاه خود دارند. آیتم‌های اضافه هم در طول مسابقات درست می‌شود و هیچ ورزشکاری از یک ماه قبل نمی‌تواند آنها را تمرین کند و این وسایل جدید هم با همکاری طراح صحنه صدا و سیما ساخته می‌شود.

نه، به هیچ عنوان نیست.

به نظر من کار خوبی نبود که کسی داور باشد و برادرش هم در مسابقات حاضر باشد. اگر بحث حرفه‌ای بخواهیم داشته باشیم باید بگویم حتی کسانی که به عنوان مربی کار حرفه‌ای می‌کنند و شاگردان خاصی دارند که باعث درآمدزایی آنها می‌شود، نباید در مسابقات داوری کنند.

اگر من امسال با داداشی لابی کرده‌ام، حتما در گذشته با سایر ورزشکاران لابی کرده‌ام و آنها هم با لابی من قهرمان شده‌اند. وجدانم اجازه نمی‌دهد چنین کاری بکنم.

دعوایی نبوده، یکسری جر و بحث‌ها بود که منجر به درگیری نشد. این جر و بحث‌ها هم در تمام ورزش‌ها هست.

خدا را شکر بچه‌های ما باادب و خوب هستند و همین جا از آنها تشکر می‌کنم که با ما همیشه همکاری می‌کنند. در این مدت هیچ مشکلی با بچه‌ها نداشته‌ام.

نه، چنین چیزی وجود نداشته است و یک مقدار به موضوع هیجان می‌دهند. در مسابقات ما تا حالا هیچ وقت بچه‌های باهم چاقوکشی نکرده‌اند.

آن مشکل توسط تعدادی آدم از بیرون ایجاد شد که با یکی از قهرمانان ما درگیر شدند.

قوی‌ترین مردان ایران کسانی هستند که 8 سال در جبهه‌ها جنگیدند و جانشان را گذاشتند. اگر آنها نبودند، ما الان راحت زندگی نمی‌کردیم. اگر آدم بتواند سر جانش معامله کند، قوی‌ترین است. آنها از جانشان گذشتند.

من نه باشگاه دارم، نه شاگرد خصوصی می‌گیرم و نه دارو می‌فروشم. درآمد زندگی من از جای دیگری تامین می‌شود.

سلامت باشیم و با آبرو زندگی کنیم و همیشه باوجدان بمانیم.

این‌که قهرمان المپیک نشدم. برای المپیک بارسلون انتخاب شده بودم، اما آپاندیس من در اردوی تیم ملی ترکید و نتوانستم وزنه‌برداری را ادامه بدهم.

زمانی که ما در مسابقات قهرمانی شرکت می‌کردیم، تیم وزنه‌برداری ایران زیرنظر کمیته ضددوپینگ بود و حتی از خوردن ویتامین E و فارماتون هم محروم بودیم.

این ورزش در خون مردم است و از قدیم در کشور ما بوده است. قهرمانانی مثل خلیل عقاب بوده‌اند که حتی در خیابان‌ها برنامه پهلوانی می‌گذاشتند و مردم هم لذت می‌بردند، ما این ورزش را کمی مجلل کردیم.

رابطه خوبی داریم و سالی یک بار همدیگر را می‌بینیم البته اگر در خیابان گذری به هم برخورد کنیم. از بچگی با هم بزرگ شدیم و تا چند سال قبل خیلی با هم ارتباط داشتیم، اما از وقتی حمید معروف شده، دیگر ما را تحویل نمی‌گیرد.

قطعا مربی خوبی است، ولی دوران بازیگری‌اش خیلی بهتر بود و گل قرن را او به آمریکا زد. آن شب در خانه بودیم و با دوستانم بازی را می‌دیدیم و وقتی حمید گل زد، خیلی عشق کردم. من و حمید خیلی با هم فوتبال بازی می‌کردیم. وقتی حمید در تیم پاس بود، من وزنه‌برداری کار می‌کردم. قرار بود من دروازه‌بان پاس بشوم، اما آن زمان فوتبال این‌طوری نبود، اصلا فوتبالی نبود و اینقدر پول تو فوتبال نبود که اگر بود، من هم دنبال فوتبال می‌رفتم.

بله، هم زرنگ‌تر بود و هم زحمت زیادی در آن زمان کشید.

آره، مگر می‌شود مردی در ایران زن‌ذلیل نباشد.

بله آقا، همه هستند و هر کسی می‌گوید نیستم، دروغ محض است.

این‌که توانستم تا این لحظه وجدانم را زیر پا نگذارم و قضاوت درستی در مسابقات داشته باشم.

بله، مهیار حبیبی، رضا عزیزی و آقای عابدینی کسانی بودند که در مسابقات ما شرکت کردند، ولی به رحمت خدا رفته‌اند.

نمی‌توانم بگویم. همه کسانی که شرکت کرده‌اند، خوش‌تیپ هستند.

خودم از همه بی‌ریخت‌تر هستم.

بعضی‌ها می‌گویند فرامرز خودنگار ورزشکار نبوده و تا حالا ورزش نکرده، اما از نظر من ورزشکار بودن ملاک نیست‌.‌ آدم باید روحیه ورزشکاری داشته باشد.

علی پروین: سلطان

ناصر حجازی: اسطوره دوست‌داشتنی

حمید استیلی: کتک‌خورش ملس بود

مهرداد باجلان: ورزشکار شوخ‌طبع

حسین فاطمی: ورزشکار باغیرت

مهدی فاطمی: ورزشکار حرفه‌ای

روح‌الله داداشی: بی‌سروصدا

رضا قرائی: ورزشکار خوب، حرفه‌ای و با ادب

رضا جاودانی: همکار عزیزم