وقایع اتفاقیه
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
9 اردیبهشت: حدود 100 سال پیش و در چنین روزی رهی معیری متولد شد؛ شاعری از نسل سنتی و کلاسیک ایران که اگرچه در زمانهای پر فراز و فرود از نظر اجتماعی و سیاسی میزیست، اما مهمترین ویژگی سرودههایش تغزل بود و از آنجا که موسیقی سنتی ما گرایش و تعاملی مستقیم با تغزل و روحیات عرفانی و عاشقانه دارد، نام رهی به موسیقی و ترانه و تصنیف ایرانی گره خورد به گونهای که امروز کمتر کسی است که تغزلهای عاشقانه و عارفانه او را از زبان بزرگان موسیقی این سرزمین نشنیده باشد؛ ترانههایی چون: «یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم»
همین پیوند با موسیقی درکنار لطافت روح و زبان شیوایی که رهی دارد، باعث شده تا با وجود آنکه شعر رهی در قالبهای نو و پرمخاطب در روزگار حیاتش نبود، اما بسیاری از مخاطبان شعر بهویژه قشر جوان آثار او را بخوانند و بشنوند و بشناسند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
طنین «زندهباد ایران» در تیخوانا
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اگر VAR بود دو بار اخراج میشدم!
گفت و گو
