دوست

بر اساس این راهکار، همان روز پدر یک کیسه پر از میخ و یک چکش به کودک داد و به او گفت: هر وقت عصبانی شدی، یک میخ به این دیوار بکوب.

روز اول پسرک 37 میخ به دیوار کوبید. این کار ادامه داشت، اما پسرک که هر روز نتیجه عصبانیتش را بر دیوار می‌دید، در روزها و هفته‌های بعد، بتدریج تلاش کرد خلق‌و‌خوی خود را کنترل کند و کمتر عصبانی شود. پس تعداد میخ‌هایی که به دیوار می‌کوبید رفته رفته کمتر شد. پس از مدتی پسرک متوجه شد که آسان‌تر آن است که عصبانی‌شدنش را کنترل کند تا آن‌که میخ‌ها را در دیوار سخت خانه بکوبد.

به این ترتیب روزی رسید که پسرک دیگر عادت عصبانی شدن را ترک کرد و این موضوع را با پدر در میان گذاشت. پدر که در دل بسیار خوشحال شده بود به او پیشنهاد کرد که حالا به ازای هر روزی که عصبانی نشود، یکی از میخ‌هایی را که در طول مدت گذشته به دیوار کوبیده، بیرون بکشد.

مدت‌ها گذشت تا بالاخره یک روز پسر جوان به پدر روکرد و گفت: همه میخ‌ها از دیوار بیرون آمده است. پدر، دست پسر را گرفت و او را مقابل دیواری که میخ‌ها را بر آن کوبیده و سپس درآورده بود، برد. آنجا رو به پسر کرد و گفت: دستت درد نکند، کار مهمی کردی، کنترل عصبانیت بسیار دشوار است ولی به سوراخ‌هایی که در دیوار مانده، نگاه کن! این دیوار دیگر هیچ‌وقت دیوار قبلی نخواهد بود.

پدر ادامه داد: پسرم وقتی تو در حال عصبانیت، سخنی می‌گویی، آن حرف مانند میخی است که بر دیوار دل طرف مقابل می‌کوبی. مهم نیست بعدها تو چند مرتبه به شخص روبه‌رو خواهی گفت: معذرت می‌خواهم که آن کار را کرده‌ام؛ اثر زخم، کماکان بر بدن آن شخص خواهد ماند. یک زخم‌زبانی حداقل به همان بدی یک زخم فیزیکی است.

یادمان نرود دوست‌های ما جواهرهای کمیابی هستند؛ آنها همراهان مسیر پر فراز و نشیب زندگی ما هستند؛ می‌توانند در شرایط سخت ما را یاری کنند و تشویق‌مان نمایند تا به موفقیت‌های بزرگی دست‌ یابیم.

یادمان نرود که آنها هم گوش جان به ما می‌سپارند و انتظار احترام متقابل دارند. دوستان واقعی همیشه مایل هستند قلب‌شان را به روی ما بگشایند.

همواره به دوستان‌تان نشان دهید چقدر برای آنها ارزش قائل هستید.

دوست عزیز، اگر من در گذشته در دیوار روح تو حفره‌ای ایجاد کرده‌ام مرا ببخش.