درباره جابه‌جایی‌های اخیر مدیریتی در نفت

شما نمی‌توانید وزیر نفت باشید و با معاونان یا مدیرانی کار کنید که خلاف مسیر شما طی طریق می‌کنند. احتمالا بر پایه همین دیدگاه بود که با آمدن سید مسعود میرکاظمی به وزارت نفت برخی از معاونان و مدیران ارشد این وزارتخانه از جمله مدیران شرکت‌های ملی صنایع پتروشیمی و گاز و اخیرا نیز شرکت ملی نفت، جای خود را به مدیران جدیدتر دادند.

به عبارت دیگر از 4 شرکت کلیدی زیرمجموعه وزارت نفت ، 3 شرکت شاهد تغییرات مدیریتی در راس بود که این تغییرات البته به صورت سلسله‌وار تا سطوح پایین‌تر این شرکت‌ها نیز ادامه پیدا خواهد کرد.

اما بر این جابه‌جایی‌ها چند نکته مترتب است: نخست آن‌که همراه بودن یک مدیر با مدیران بالاتر از خود شرط لازم جابه‌جایی‌هاست، اما کافی نیست. به هر حال مدیر جدید باید مزیت‌هایی نسبت به مدیر سابق داشته باشد و نمی‌توان مدیری را به صرف همراه بودن در راس یک مجموعه عظیم که انبوهی از منابع دولتی و ملی را در اختیار دارد، قرار داد.

نکته دیگر آن‌که مدیر ارشد یک مجموعه برای انتخاب همراهان و مدیران زیرمجموعه خود باید از اختیار عمل کامل برخوردار باشد و کسی خارج از اختیار این مدیر ارشد به او تحمیل نشود. این تذکر از آن روی مطرح می‌شود که گاهی اوقات در زمان انتصاب مدیران، شایعاتی مطرح می‌شود مبنی بر این‌که فلان مدیر را فلان مقام دولتی به وزیر نفت توصیه (اگر نگوییم تحمیل) کرده و متاسفانه شواهد و قرائن نشان می‌دهد که برخی از این شایعات تا حدودی واقعیت داشته است.

کوتاه شدن عمر مدیران ارشد دولتی و بی‌ثباتی مدیریتی نکته دیگری است که نظام تصمیم‌گیری کشور و بویژه بخش نفت می‌تواند از ناحیه آن متضرر شود.

نگاهی به وضعیت مدیران ارشد صنعت از ابتدای دولت نهم تاکنون نشان می‌دهد که در این مدت شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران 4 مدیر، شرکت ملی نفت 3 مدیر و شرکت ملی گاز ایران 3 مدیر به خود دیده‌اند و فقط شرکت ملی پالایش و پخش از گزند تغییرات پی در پی مدیریتی در امان مانده است حتی خود وزارتخانه نیز در این مدت شاهد رفت و آمد 3 وزیر و 2 دوره سرپرستی بوده است.

این در حالی است که ضرورت برنامه‌ریزی بلندمدت برای بخش حساس و تاثیرگذاری مانند نفت ثبات یک مدیریت توانمند در این حوزه را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد.

حمید اسدی 
دبیر گروه اقتصاد