وقتی از احساسات ما سوءاستفاده می‌شود

«ببخشید! یک لحظه اجازه می‌فرمایید؟ این بچه مریضه، این هم نسخه، من تو این شهر غریبم، می‌شه یک کمکی بکنید؟» ظاهر مرد نه به متکدی می‌ماند نه شباهتی به معتادها دارد، اما ادبیات روانی‌دارد و لباس مرتبی پوشیده، همه اینها دلیلی نیست تا اسکناسی در کف دستش بگذارید، تا این که نگاه شما به چشمان معصوم کودک 4 ـ 5 ساله‌ای که کنار فرد ایستاده، گره می‌خورد، آن وقت یک دنیا عذاب وجدان بر سرتان هوار می‌شود، می‌خواهید بی‌اعتنا بگذرید، اما انگار کسی میخکوبتان کرده، با اکراه و شاید فقط به خاطر کودکی که با گردنی کج شده، منتظر شماست، دست به جیب می‌برید و ... اگر زمانی در روزگاری هر سالی، ماهی یا هفته‌ای کسی راه ما را سد می‌کرد و کمکی می‌خواست، این روزها از خیابان‌های پرتردد شهر گرفته تا کوچه پس‌کوچه‌ها و کنار در منزل، بالای پل هوایی و حتی در تاریکی شب در انتهای کوچه‌ای بن‌بست، انتظار دیدن فردی که دستش به سویمان دراز است، جای تعجبی ندارد و تقریبا همه ما به دیدن این افراد عادت کرده‌ایم؛ افرادی که با همسر و فرزند و چند ساک دستی خود را غریب می‌خوانند، افرادی که با بچه بغل، هزینه دارو و جراحی را طلب می‌‌کنند، افرادی که کودکی را زیر چادر دارند و ادعا می‌کنند همسرشان در زندان است همه و همه در یک چیز مشترکند و آن استفاده ابزاری از کودکی که دل هر شهروندی را به رحم می‌آورد.