زندگی با کارت هوشمند

کارت‌های پیش‌پرداخت: این کارت‌ها که معمولا یک‌بار مصرف هستند جایگزین پول نقد بوده و برای استفاده در سیستم های ثابتی مانند تلفن همگانی شهری استفاده می‌شوند. دارنده کارت با ارائه این کارت به دستگاه می‌تواند در ازای مبلغ اعتبار خدمات دریافت کند.

کارت‌های پولی-بانکی: این کارت‌ها که لزوما هوشمند نیستند، توسط نهادهای پولی و بانکی به مشتریان عرضه می‌شود و در ازای ارایه آن به‌عنوان احراز هویت مالک آن می‌تواند از خدمات بانکی بهره‌مند گردد.

کارت‌های ذخیره اطلاعات: این کارت‌ها ذخیره‌ساز اطلاعات اولیه و یا تکمیلی افراد هستند. تفاوت آن با کارت‌های احراز هویت در قابل افزایش بودن اطلاعات داخل آنهاست.

مانند کارت‌های سلامت که فرد با هر بار مراجعه به پزشک مقداری اطلاعات خود را در آن خیره می‌کند و پس از مدتی یک بانک اطلاعاتی پزشکی از افراد در دسترس است. کارت‌های هوشمند را در برخی موارد به این سادگی نمی‌توان از هم تفکیک کرد و دارای دسته‌بندی‌های بیشتری است. سایر انواع کارت اعتباری عبارتند از: سیمکارت موبایل، کارت‌های پرداخت اعتباری و پیش‌پرداخت، کارت خرید، پرداخت شارژ کانال‌های تلویریونی، حمل‌ونقل و....

در شهر الکترونیکی هر جا که برویم دستگاه کارت‌خوان می‌بینیم: درگاه‌های الکترونیکی مبتنی بر کارت هوشمند و خلاصه این‌که انواع چراغ‌هایی که برای دریافت کارت به ما چشمک می‌زنند. برای استفاده از هر کدام نیز یک کارت مخصوص باید همراه داشت که در ابتدا چندان بد نیست. اما وقتی برای کارهای روزانه چندین کارت همراه و همه لازم بود مشکلات جدید رخ می‌نماید. کارت‌هایی مانند: کارت سوخت، کارت تلفن، کارت‌پول‌هایی مختلف، کارت بلیت، گواهی‌نامه، کارت بانکی به تعداد بانک‌هایی که با آنها در ارتباطیم، کارت شناسایی اداره و یا محل کارت، کارت ورود به مجموعه ورزشی، کارت‌های خرید، هدیه یا بن‌های خرید و تا چند وقت دیگر کارت‌های شناسایی ملی و عدالت و از این جور کارت‌ها.

حال خود ببینید همراه داشتن اینها چه مشکلاتی را همراه دارد؟ کمترین مشکلی که این تعدد کارت‌ها به‌همراه دارد، افزایش سرانه هزینه برای صدور کارت‌های یکبار مصرف و بی‌مصرف است و نیز گم‌شدن، سرقت، مشکل حمل‌ونقل آنها در لوازم شخصی، افزایش مراجعات به مراکز صدور و نیز تعدد رمز کارت‌ها از دیگر مشکلات رایج در هنگام تعدد کارت‌های هوشمند است.

راهکار چیست؟ این مشکل نیز مانند سایر مشکلات در دنیای فناوری اطلاعات چاره‌اندیشی شده است، هرچند وجود این مشکلات به نوعی به‌دلیل بی‌تدبیری در انجام دستور‌العمل‌های فناوری اطلاعات است، به‌هرحال راهکار این موضوع کارت‌های چندمنظوره است، یعنی می‌توان با ایجاد بانک‌های اطلاعاتی یکپارچه از صدور کارت‌هایی با کارکردهای مشابه جلوگیری و تعداد کارت‌های دیگر را نیز کم کرد. به‌عنوان مثال چرا نشود با کارت تلفن هزینه بنزین را پرداخت؟ یا چرا نشود به‌جای چندین کارت از بانک‌های مختلف یک کارت از یک بانک داشت و با آن به سایر حسابهای بانکی نیز دسترسی پیدا کرد؟

می‌توان یک کارت شهروندی و یا همان کارت ملی هوشمند را به‌عنوان گواهینامه‌ها و یا حتی کارت بانکی مورد استفاده قرار داد و دیگر نگران تعدد آنها نبود. این کار نیازمند هماهنگی بین سیستم‌های دولتی خصوصی است. اگر روزی دیدید هر بانک و هر نهاد دولتی و شبه‌دولتی برای خود کارت صادر می‌کند و کار مردم در عمل دو برابر شده، بدانید که دولت الکترونیکی به‌درستی پیاده نشده است.

1- کارت‌های هوشمند را در مکان‌های مرطوب و یا تحت فشارنگهداری نکنید.

2- کارت‌های هوشمند را به‌عنوان وسیله شخصی بدانید و آنها را در اختیار کسی قرار ندهید.

3- کارت‌های هوشمند با وجود امنیت بالا، بی‌نقص نیستند و امکان تقلب‌هایی مانند کپی‌سازی از آنها وجود دارد. پس رمز خود را به کسی نگویید و در صورت افشا، بی‌درنگ آن را عوض کنید. در ضمن بدنه کارت محل مناسبی برای یادداشت رمز نیست.

4- دارنده رمز و خود کارت مالک آن محسوب نمی‌شود ولی کسی جلوی استفاده آنها را نمی‌گیرد.

5- اگر فرد مسنی هستید و یا اگر فرد مسنی را می‌شناسید که استفاده از این کارت برایش سخت است، برای استفاده همراهش بروید، سارقان افراد مسن را در موقعیت‌های این‌چنین هدف می‌گیرند.

6- کارت هوشمند محل مناسبی برای انتقال آلودگی است، بهداشت این کارت‌ها را رعایت کنید.

7- خودتان رمزتان را در فروشگاه وارد کنید و از این‌که به فروشنده بگویید دستگاه کارت‌خوان را برای شما بیاورد، خجالت نکشید.

8- فیش‌ها و مبالغ وارد شده را به‌دقت کنترل کنید تا بتوانید اشتباهات احتمالی را به‌سرعت جبران کنید.