باید امکان بروز توانایی‌ها مهیا شود

خانه اول من رادیوست. من همیشه در کنار کارهای تصویری بازی در نمایش‌های رادیویی را هم دنبال کرده‌ام و رادیو را به عنوان یکی از عرصه‌های خوب بازیگری می‌دانم که به علت تنوع شخصیت‌های نمایش‌های رادیویی و تنوع نمایش‌هایی که در رادیو وجود دارد، همیشه یک بازیگر را آماده پذیرش هر نقشی می‌کند.

به دلیل مشغله کاری‌ام، فرصت کمتری برای کارگردانی دارم. به همین دلیل بیشتر در حوزه بازیگری فعالیت می‌کنم و فکر می‌کنم برای خودم این کار خیلی بهتر از کارگردانی است، چون این کار به بازیگری تصویر هم کمک می‌کند.

نمایشی بود که نغمه ثمینی آن را نوشته بود و کارگردانی‌اش را جواد پیشگر به عهده داشت. تنوع بازی و شخصیت‌ها در آن نمایش زیاد بود. به همین دلیل آن نمایش را یکی از بهترین کارهای خودم در چند سال اخیر می‌دانم.

این برمی‌گردد به پیشنهادهایی که می‌شود. من معمولا نقش‌هایی را انتخاب می‌کنم که آنها را دوست داشته باشم و با سبک بازیگری‌ام همخوانی داشته باشد. البته انتخاب نقش در رادیو کمی متفاوت است و شاید یک بازیگر خیلی قدرت انتخاب نداشته باشد.

نه، در رادیو نقش‌هایم متنوع است. البته در سینما هم آن طور نبود که همه نقش‌هایم کمدی و طنز باشد. در پرونده کاری من هم کار طنز دیده می‌شود هم جدی. البته شاید کارهای طنز من بیشتر مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته است، به همین دلیل بیشتر مرا به عنوان بازیگر کمدی در ذهن دارند.

حضور یک بازیگر در یک سریال در مرحله اول برمی‌گردد به پیشنهاد و دعوت به همکاری و بعد هم فیلمنامه یا سناریویی که پیشنهاد می‌شود. مسلما من تمایلی ندارم در سریال‌های ضعیف که فیلمنامه آنها را دوست ندارم، بازی کنم.

در وهله اول باید متن اثر نمایشی قوی باشد و دیالوگ‌ها و شخصیت‌پردازی مناسبی داشته باشد. اگر متن خوب باشد مسلما جنبه‌های دیگر کار را هم تحت‌تاثیر قرار می‌دهد.

یکی از رشته‌های تحصیلی‌ام ادبیات دراماتیک است و در ادبیات دراماتیک روی ساختار نمایش و شخصیت‌پردازی نمایشی همیشه تکیه می‌شود. من از این شرایط برای بازی خود کمک می‌گیرم و می‌توانم با این بررسی در شکل فنی کار تامل بیشتری کنم، بنابراین این مساله در نوع بازی و درک و شناخت از شخصیت کار کمک بسزایی به من می‌کند.

اینها همه برمی‌گردد به نمایشنامه‌هایی که در رادیو به من پیشنهاد می‌شود. در زمان بازی نمایش فرقی نمی‌کند که طنز باشد یا جدی، اما خوشحال می‌شوم در کارهای متنوع رادیویی حضور داشته باشم.

به نظر من، یک بازیگر کمدی توانایی بازی در نقش‌های جدی را هم دارد اگر فرصت این کار را به او بدهند. چون به محض درخشش یک بازیگر در یک تیپ یا شخصیت پیشنهادهایی که به او می‌شود، همه در همان زمینه است و فرصتی برای ارائه شخصیت‌های دیگر در انواع سبک‌های هنری برایش پیش نمی‌آید، بنابراین یک بازیگر به طور دائم در یک شخصیت یا یک تیپ ظاهر می‌شود و کارگردان‌ها سهل‌الوصول‌ترین شکل بازی یک بازیگر را دستمایه انتخاب او قرار می‌دهند نه آن که فرصتی یا فرجه‌ای برای نمود دیگر استعدادهای دیگر را هم به این بازیگر بدهند. برای همین در بسیاری از موارد یک بازیگر به نوعی در یک نقش و یک ژانر محدود می‌شود.

زینت پستادست 
گروه رادیو و تلویزیون