آیا انسان‌های غارنشین دوباره زنده می‌شوند؟

این زن غارنشین در محلی به نام Vinijo مرد که در محدوده کرواسی امروز قرار می‌گیرد.

نئاندرتال‌ها یا انسان‌های نخستین نزدیک‌ترین خویشاوندان منقرض شده انسان‌های امروزی هستند.

انسان‌های اندیشه‌مند و نئاندرتال‌ها به مدت 5 تا
7 هزار سال با هم زندگی می‌کردند، اما رفته رفته و بتدریج نئاندرتال‌ها مجبور به عقب‌نشینی به سمت مرزهایی شدند که امروزه اروپا نامیده می‌شود.

بخش‌هایی از دی‌ان‌ای به دست آمده از استخوان این زن غارنشین به وسیله ژنوم‌هایی از انسان و شامپانزه به عنوان مرجع سمبل (گردآوری)‌ شده است.

چیدن تکه‌ها و بخش‌های دی‌ان‌ای سخت به نظر می‌رسد، چرا که الگوها و اشکال عمده‌ای هستند که به گروهی از ارگانیسم‌ها تعلق دارند.

طرح ترسیم ژنوم در سال 2005 آغاز و با همکاری دانشمندان موسسه ماکس پلانک و برانفورد در آلمان انجام شد.

این کار به وسیله‌ رایانه‌های قدرتمند امروزی که به شکل موثری در زمان و هزینه صرفه‌جویی می‌کنند، ممکن شد. اما هنوز به دلیل ایجاد تغییرات شیمیایی، شکست و آلودگی مواد در طول زمان محققان با چالش‌های زیادی روبه‌رو هستند.

وقتی یک موجود می‌میرد آنزیم‌ها دی‌ان‌ای را به بخش‌های کوچکی شامل صدها جفت یا کمتر می‌شکنند. همچنین در طول زمان دی‌ان‌ای به شکل شیمیایی دچار تغییراتی می‌شود که ممکن است منجر به تفسیرهای غلطی از آن شود.

همچنین مشکل دیگر این است که اگر ژن‌های نئاندرتال‌‌ها را بتوان از نو خلق کرد، اما چگونگی ظهور آنها را نمی‌دانیم.

محققان معتقدند اولین پیش‌نویس ژنوم انسان‌های اولیه احتمالا دارای خطاهای زیادی باشد که به واسطه سن نمونه و آلودگی آن و همچنین این موضوع که دی‌ان‌ای در 5 نمونه استخوانی مختلف برآورد شد که این خود باعث کاهش دقت برآوردها می‌شود. ترسیم این ژنوم باید محققان را قادر سازد تا به سوال درباره ارتباط میان ما و نئاندرتال‌‌ها پاسخ دهند که آیا ما نژادهای اصلاح شده یا گونه‌های متفاوت از آنها هستیم؟ این تحقیق در زمینه پزشکی نیز می‌تواند نتایج سودمندی داشته باشد.