خودم را به سینمای اکشن محدود نمی‌کنم

نه. تعهد ما برای سری دوم 13 قسمت بود، ولی با ریتم و تمپویی که ما گرفتیم، کمی بیشتر شد. شاید بخشی از این اتفاق به تفاوت‌های متن و کارگردانی در کارهای حادثه‌ای برمی‌گردد.

مثلا در فیلمنامه راجع به یک حادثه فقط 2‌صفحه نوشته می‌شود. ولی کارگردانی این 2 صفحه آنقدر جزییات دارد که نه نویسنده آن را تجربه کرده و نه من. بنابراین موقع اجرا وقتی در لوکیشن قرار می‌گیری حتما اتفاقات جدید می‌افتد و جزییاتی پیش می‌آید که مستلزم پرداخت جدی‌تر به بعضی صحنه‌هاست. این پرداخت هم زمان می‌برد و ممکن است همان 2 صفحه فیلمنامه، در اجرا بشود 15 دقیقه.

احسنت. فقط در بعضی صحنه‌‌ها و با مشاوره مشاوران آتش‌نشانی می‌تواند وارد جزییات هم بشود که مثلا برای برش ماشین و بیرون آوردن مجروح از فلان ابزار استفاده می‌کنیم. این هم جزییاتی دارد که وقتی بر فضای صحنه حاکم می‌شوی، برایت معلوم می‌شود. آن وقت از خودت می‌پرسی چه جوری باید صحنه ماشین چپ شده را به بیننده‌ای که عطش دیدن آن لحظات را دارد، نشان بدهیم. مثلا این آدم چه جوری لای این آهن‌پاره‌ها گیر کرده یا در این حالت دستش کجاست و چیزهایی مثل این. این جزییاتی است که شاکله عملیات را شکل می‌دهد و تا جایی که ریتم نیفتد، به زمان کار اضافه می‌کند. در این سری حدود 25 24 حادثه داشتیم و جوری که حوصله بیننده سر نرود در طول داستان پخش می‌شود.

بیننده دوست دارد جزییاتی را که تا حالا ندیده ببیند. گیر افتادن قهرمان‌ها و ضد قهرمان‌ها در دل آتش واقعا صحنه جذابی است. این‌که آتش‌نشانان در دل این موقعیت چه تاثیری روی حادثه می‌گذارند و آن حادثه چه تاثیری روی خودشان دارد. این مجموعه همان عوامل زمان‌بری است که باعث شد از تخمین ما و تهیه‌کننده بیشتر شود.

فکر می‌کنم حدود 12 قسمتش کامل بود. جالب این است که یکی دو تا از فیلمنامه‌ها را اصلا نتوانستیم کار کنیم. مثلا یکی از داستان‌ها درباره چند نفر بود که توی کوه در برف گیر می‌کنند و گرگ به آنها حمله می‌کند. تا قبل از این نمی‌دانستم بخشی از آتش‌نشان‌ها در کوه‌ها مستقر هستند و این هم بخشی از وظایفشان است. ولی برف را از دست دادیم و نتوانستیم این قصه را کار کنیم و ماند برای سری‌های بعد. وقتی من آمدم چیزی حدود 90 - 80 درصد کار نوشته شده بود و برای بقیه‌اش لازم بود کارگردان به کار اضافه بشود؛ چیزی که الان دیگر متعارف شده. ما زمان خیلی کمی داشتیم.

شیرزاد و افخمی قبلا شاکله قصه‌ها را بسته بودند و تغییرات جزیی داشتیم. یکی‌اش همین بود که گفتم کار نشد. یکی از قصه‌ها هم درباره یکی از جوان‌های سری اول بود که به دلایلی آن قصه را هم کنار گذاشتیم و به قصه مهدی پرداختیم که در سری اول باعث فوت یکی از فرماندهانش شده بود و حالا نشان می‌دادیم که چطور از بی‌قراری به آرامش می‌رسد.

نه، ولی کلی فیلم مستند واقعی از عملیات‌های خارجی و داخلی بهم نشان دادند که در نگاهم به مقوله آتش‌نشانی بی‌تاثیر نبود.

مجبور بودیم دقت عملمان را بیشتر کنیم. توان گروه نمی‌کشید که همان اول همه آن 25-24 صحنه حادثه‌ای را بگیریم و پشت سر هم کارخانه و برج داغان کنیم یا برویم سراغ یک تصادف خیلی بزرگ. این‌جوری کار خیلی طاقت‌فرسا می‌شد. این است که قصه‌های معمولی‌تر و سکانس‌های رابط را کنار صحنه‌های حادثه‌ای پیش بردیم و سعی کردیم تقریبا طبق فیلمنامه جلو برویم.

حفظ راکوردها هم کمی مشکل شده بود، ولی وظیفه‌مان بود که آن کار را انجام بدهیم و حالا می‌بینم هم حفظ راکوردها نمره خوبی دارد و هم چیزهایی که باید رعایت شده. غیر از این هم نمی‌توانست باشد. دیگر این که در بحبوحه انتخابات کار می‌کردیم و شرایط سیاسی جامعه اجازه نمی‌داد خیلی کارها را بکنیم.

چرا. بازخوردهای آن کار - هم از طرف مردم و هم از طرف آتش‌نشانی - به من هم می‌رسید. شاید توقعی که سازمان آتش‌نشانی داشت برآورده نشد. بیننده چیزی را اسم کار به او نوید می‌داد، نمی‌دید و اصلا عملیاتی در کار دیده نمی‌شد و از این جهت توقعش برآورده نشد. می‌شود گفت اصلا اکشن و حادثه‌ای نداشتیم.

ولی از طرفی منکر نمی‌شوم برای این‌که سریال به سری‌های بعدی برسد و تا 100 قسمت ادامه پیدا کند، به یک بسترسازی شبیه چیزی که در سری اول دیدیم احتیاج داشت.

افخمی از بای بسم‌الله وارد ماجرا شد و به چند جوان پرداخت که هر کدام نماد بخشی از جامعه بودند. در کنار قصه این جوان‌ها قصه آدم‌های جدی‌تر و کهنه‌کار و میانسال‌تر را می‌دیدیم و این‌که آتش‌نشانی در طول 25 سال خدمت چه تاثیری روی آنها و خانواده‌‌شان گذاشته است.

جابر تواضعی