رسول صدرعاملی پس از ساخت فیلم «دختری با کفشهای کتانی» از قالب کلاسیک و متداول فیلمسازی خارج شد و نوعی از سینما را در پیش گرفت که تاحدود زیادی متکی بر لحظه است. این سینما لحظههای جذاب و بدیعی دارد که برای درک زیبایی آن فقط باید کمی صبر پیشه کرد؛ صبر و تحملی که اگر هنگام تماشای فیلم «هر شب تنهایی» داشته باشید، میتوانید از تماشای آن لذت ببرید. لیلا حاتمی که همیشه با ایفای نقش شخصیتهایی درونگرا و منزوی در سینما ظاهر میشود، در این فیلم نیز تقریبا چنین مسیری را در پیش گرفته؛ اما وجود دختر بچهای که او انگار نسبت به آن نوعی احساس تعهد دارد و قصههای سادهای که به واسطه حضور این کودک در فیلم خلق میشود، از رابطه میان این دختربچه و مادر چند ساعتهاش، لحظههای زیبایی را خلق میکند.
نکته مهمی که درخصوص این فیلم وجود دارد، فیلمبرداری آن است. ساخت فیلمی که بخش عمدهای از آن در حرم امام رضا(ع) فیلمبرداری شده باشد، کار کمسابقهای در سینمای ایران است. نکته جالب توجه اینکه صدرعاملی و گروه سازندهاش از زوایای مختلف حرم هنرمندانه استفاده کردهاند تا تصاویر زیبا و بدیعی خلق کنند. تماشای فیلم هر شب تنهایی درواقع مصداق یک تیر با 2نشان زدن است؛ چون هم فیلم میبینید و هم زیارت میکنید.