استادی خودساخته
نیساز خوش صدایی است، این را فقط اهالی موسیقی نمیگویند، بسیاری از بزرگان ادبیات ایران هم در شعرها و نوشتههایشان اشارههایی به این ساز و صدای دلنشین آن داشتهاند؛ از مولوی و حافظ گرفته تا سعدی و ...
با این حال هرچقدر صدای این ساز زیباست، آموختن نوازندگی آن سخت است و هنر جو باید سالهای سال زمان صرف کند تا بتواند در نواختن این ساز تبحر لازم را بیابد. شاید به همین خاطر است که در حال حاضر اساتید نینوازی در ایران تعدادشان بسیار کم است.
حسن ناهید یکی از این اساتید است که پای صحبتهایش نشستهایم و همراهش شدهایم تا از خاطراتش بگوید و این که اولین بار باشنیدن صدای ساز استاد حسن کسایی شیفته نی شده و از شیراز رفته اصفهان تا بتواند یک نی هفت بند بخرد و بدون هیچ استادی نوازندگی این ساز را فرا بگیرد.
او بدون هیچ استادی کارش را شروع میکند و آنقدر در این زمینه جدیت به خرج میدهد که در سال 1338 در مسابقات هنری دانشآموزان در رامسر به عنوان برگزیده انتخاب میشود.
پس از آن است که ناهید به تهران میآید و از سوی مهدی کمالیان به اساتیدی چون مرحوم نورعلی خان برومند، مرحوم علیاصغر بهاری و مرحوم هرمزی معرفی میشود. رفته رفته جدیتر به نوازندگی در این حوزه ادامه میدهد و نت خوانی را پیش استاد حسین دهلوی فرا میگیرد.
او در این مصاحبه به خاطره جالبی از زمان استخدامش در رادیو هم اشاره میکند: «من با ارکسترهای مختلفی در رادیو همکاری داشتم، اما برای اینکه بتوانم از رادیو دستمزدی بگیرم باید 6 تا 7 دقیقه تکنوازی ضبط میکردم و بعد درخواست استخدام میدادم. یادم هست مرحوم خالقی زیر تقاضای استخدام من نوشتند ایشان علاوه بر اینکه نی خوب مینوازند نت هم خوب میدانند و چون برای اولین باری بود که روی یک ساز ایرانی من انگشتسازی درست کرده بودم، دستمزد من را جلسهای 100 تومان در نظر گرفتند و از همان زمان استخدام رادیو شدم.»
گفتگوی «جامجم» با حسن ناهید را میتوانید روز دوشنبه در صفحه موسیقی (8) بخوانید.
گفت و گو
