حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
البته این تنها یک روی سکه است. طراحی و ساخت نسل جدید سیستمهای حمل و نقل فضایی که قرار است جای شاتلهای خسته از ماموریت را بگیرند، بخش قابل توجهی از سرمایه فکری و مالی ناسا را بهخود مشغول کرده است. اما در ماههای اخیر، نگرانیها درخصوص آینده این جاهطلبیهای علمی فضایی افزایش یافته است.
چندی پیش، کاخ سفید گزارش ویژهای دریافت کرد با این مضمون که با بودجه 18 میلیارد دلاری در نظر گرفته شده، نمیتوان به ادامه برنامههای توسعه اکتشافات فضایی امیدوار بود. از سوی دیگر و در حالی که بحث اکتشافات فضایی در مناطقی فراتر از مدارات زمین به یک مقوله داغ و تاکتیکی تبدیل شده است، زمزمههای جدی مبنی بر اختصاص 3 میلیارد دلار دیگر از سوی دولت اوباما به طرحهای مورد نظر مطرح شده است. اما نکته مهم این است که این تقاضای هنگفت در چه برههای مطرح میشود؟ آنهم در دورانی که جهان با بحران بیسابقه اقتصادی دستوپنجه نرم میکند و در ماههای اخیر صرفا به زور تزریق مبالغ هنگفت پولی به حیات نیمهجان خود ادامه داده است. در حقیقت، تصور این بودجه نجومی در این دوران کمی سخت به نظر میرسد. پس چه باید کرد؟ به نظر من یک راه (که البته چندان نمیتوان به آن به عنوان یک گزینه اختیاری نگاه کرد) این است که همچنان از شاتلها استفاده شود و تکمیل ایستگاه فضایی بینالمللی با روندی کندتر دنبال شود و در عوض بازده زمانی بهرهبرداری از آن طولانیتر شود. البته در این سالها باید کار مهم دیگری نیز انجام داد؛ تشویق و حمایت شرکتهای خصوصی در زمینه اکتشافات فضایی یکی از بهترین راهکارها به شمار میآید. این شرکتها میتوانند با تکیه بر منابع مالی خود، سهم قابل توجهی در ادامه پویایی برنامه اکتشافات فضایی ایفا کنند. البته باید به این حقیقت هم اعتراف کرد که در دوران بیثباتی مالی، شرکتهای خصوصی هم مشکلات خاص خود را دارند.
مارک جانت
سردبیر نشریه پاپیولار ساینس
مترجم: مهدی کیا
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....