دو نوع سکته اصلی وجود دارد رایج ترین سکته وقتی است که یک لخته خون راه سرخرگ را می گیرد و مانع رسیدن خون به مغز می شود.
نوع دوم وقتی پیش می آید که یک رگ خونی در مغز یا حوالی آن پاره شده و باعث خونریزی می شود.
در هر دو مورد عرضه خون به مغز (برای 24 ساعت یا بیشتر) دچار اختلال می شود و سلولهای مغز از اکسیژن و سایر مواد غذایی محروم می شوند.
در نتیجه بعضی از سلولها آسیب می بینند و سلولهای دیگر می میرند.
در نتیجه لخته شدن موقت خون ، که به آن مینی سکته (سکته خفیف) می گویند جریان خون برای مدت زیادی مختل نمی شود و بیمار بهبود می یابد.
نشانه های سکته چیست؛
سکته می تواند کشنده باشد اما کسانی که پس از سکته زنده می مانند ممکن است به معلولیت های موقتی یا همیشگی مانند فلج شدن (در یک طرف بدن) یا از دست دادن قدرت تکلم ، خواندن و نوشتن مبتلا شوند.
سکته می تواند سراغ هر کس در هر سنی بیاید اگرچه بعضی ها بیشتر در معرض خطر هستند مثل کسانی که دارای فشار خون بالا هستند ، دیابت دارند ، سیگار می کشند ، مشروب الکلی می نوشند ، فعالیت جسمی ندارند و کسانی که یکی از اقوام نزدیک آنان بر اثر سکته مرده است.
زندگی پس از سکته
برای کسانی که بیشتر در معرض خطر هستند مخصوصا مهم است اقداماتی انجام دهند تا در وهله اول احتمال سکته خود را کاهش دهند.
این یعنی تحت نظر پزشکان تغییرات درستی در شیوه زندگی خود ایجاد کنند یعنی مراقب تغذیه خود باشند و ورزش کنند.
برای کسانی که از سکته جان به در برده اند راههای گوناگونی برای بهتر شدن وجود دارد مثل مصرف داروهای
تجویز شده ، بازپروری ، جراحی و درمان های تکمیلی که می تواند در کاهش معلولیت ها و عوارض آن موثر باشد.