هنرهای دستی استان‌ها در حال فراموشی

ترمه‌بافی، شالبافی، عریض‌بافی و پتوبافی فرآورده‌هایی هستند که با کمک دستگاه‌های بافندگی دو وردی، چهار وردی، شش وردی، هشت وردی و ژاکارد دستی تولید می‌شوند که در گذشته در مناطق مختلف کشور رونق بسیار داشته و ممر درآمد بسیاری از خانواده‌ها بوده‌اند.

این رشته‌ها هم‌اکنون به دلیل گرانی مواد اولیه، پایین بودن دستمزد صنعتگران در مقایسه با تورم موجود، جایگزینی مصنوعات ماشینی با قیمت مناسب و عدم انتقال سینه به سینه و نسل به نسل از استادکاران به نسل‌های بعدی منسوخ شده‌اند.برخی از هنرمندان صنایع دستی استان‌های مختلف کشور معتقدند در صورت کم‌توجهی به این هنرهای پرپیشینه و قدیمی، شاهد از بین رفتن و منسوخ شدن این تولیدات سنتی خواهیم بود.به باور آنان، نبود برنامه‌ریزی اصولی و هدفمند، حمایت نشدن، گرانی مواد اولیه، کمبود نمایشگاه‌ها و بازارچه‌های فروش، برنامه‌ نداشتن برای صادرات، بیمه نبودن و ... از جمله مشکلات فراروی تولیدکنندگان صنایع دستی است.یک هنرمند مازندرانی که در رشته نقاشی روی پارچه فعالیت دارد از کم‌توجهی مسوولان برای توسعه این هنر قدیمی پرپیشینه انتقاد کرد و گفت: توجه بیشتر متولیان نسبت به این هنر موجب رونق دوباره آن می‌شود.

فاطمه آقاجانی افزود:‌ آموزش لازمه اساسی توسعه این هنر بوده که باید برای توسعه کلاس‌های آموزشی و تشکیل کلاس‌هایی در این زمینه اقدام شود.وی خاطر‌نشان کرد: وجود رنگ‌های شیمیایی و استفاده از آن در تولیدات ازجمله مسائلی است که بر کیفیت کار تاثیر منفی می‌گذارد و اکنون کمتر از رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شود.

سحر قنبری، دانشجوی رشتهIT و هنرمند رشته سرمه‌دوزی نیز معتقد است: پارچه مورد نیاز این رشته هنری یک تا 10 میلیون ریال قیمت دارد و وسایل مورد نیاز این رشته هنری نیز به دلیل ظرافت، قیمت بالایی دارد.

وی برنامه‌ریزی برای فروش محصولات را از جمله نیازمندی‌های هنرمندان این رشته عنوان و اضافه کرد: قرار بود برای فروش و حمایت از هنرمندان، محصولات از هنرمندان خریداری شود و به عنوان هدیه به کارکنان سازمان‌های مختلف هدیه داده شود که این طرح می‌تواند در رفع برخی مشکلات موثر باشد.