گفتگو با قهرمان تنیس جهان

راجر: داداش قربونت، می‌شه این شیشه شیر رو برام سرد کنی؟

ایادی: چی؟

راجر: گفتم این شیشه شیر رو سرد کن ... هی این جوری نه، با فوت کردن که سرد نمیشه باید بگیری زیر شیر آب سرد.

ایادی: اما من ...

راجر: می‌دونم، می‌دونم، تو برای این کار نیومدی اینجا ولی این الان از همه کارهای دنیا مهمتره. اون کوچولوها گرسنه اند و همه خونه رو گرفتند روی سرشون...

ایادی: خب به من چه!

راجر: هی ! مگه تو آدم نیستی؟ چطور می‌تونی در برابر صدای گریه شون واکنش نشون ندی؟

ایادی: خب چیکار کنم؟ من که از بچه‌داری سر در نمیارم. تازه آبم با بچه‌ها اصلا توی یک جوب نمیره. بعدش هم من ...

راجر به یکی از دخترهایش: صبر کن! الان عمو شیشه شیرت رو میاره؟

ایادی: وایسا ببینم عمو کیه ؟ جریان چی چیه؟

راجر: خیلی خب، سرد شد، بیا! لطفا بغلش کن!

ایادی: چیکار کنم؟

راجر: بغلش کن. مگه نمی‌خوای بهش شیر بدی؟

ایادی: من؟ من غلط بکنم. من بلد نیستم بچه بغل کنم. می‌افته از دستم. اصلا ببینم مگه اینها مامان ندارند؟ نکنه طلاقش دادی؟

راجر: کی رو؟

ایادی: منو! مامان اینارو دیگه!

راجر: نه بابا! رفته خرید. ببین خواهش می‌کنم بغلش کن. می‌بینی که من این یکی رو بغل کردم. نمی‌تونم همزمان به هر دوتاشون شیر بدم...

ایادی: ای سردبیر...

راجر: خیلی خوب، شیشه رو بذار توی دهنش...

ایادی: نه خیر... این جوری که پیش میره، آخر مصاحبه باید پوشک شون رو هم عوض کنم.

راجر: مصاحبه؟ ببینم تو خبرنگاری؟

ایادی: نه ... نه ... گریه نکن ... آره ... خبرنگارم.

راجر: زود باش بچه رو بذار زمین و از اینجا برو.

ایادی: چی؟

راجر: همینی که شنیدی. من تا حالا به هیچ خبرنگاری اجازه ندادم بیاد توی خونه‌ام.

ایادی: به من چه! پس چرا هی پیغام پسغام فرستادی واسه سردبیر که بیاین با من مصاحبه کنید؟

راجر: من واسه هیچ سردبیری پیغام نفرستادم.

ایادی: اه ... خودم ایمیلت رو خوندم که گفته بودی تو رو خدا ایادی رو بفرست بیاد با من مصاحبه کنه... تو روز روشن داری نگاه می‌کنی توی چشم‌های من و دروغ میگی؟

راجر: تو ... تو ایادی مشت بر دهان خورده هستی؟

ایادی: دوباره شروع شد ...

راجر: ببین من واقعا متاسفم... میشه دوباره بغلش کنی؟ ... نشناختمت... ببخش.

ایادی: حالا کی میاد؟

راجر: کی ؟

ایادی: مامان اینا دیگه! من که نمی‌تونم تا فردا صبح بشینم اینجا بچه ات رو توی بغلم هی تکون تکون بدم... تازه یه بوهای بدی هم میدن.

راجر: واقعا متاسفم. همین الان‌ها است که پرستارشون بیاد ... فقط چند دقیقه ...

... ( چند ساعت بعد )

ایادی: خوبه دقیق‌ترین ساعت‌ها رو سوئیس می‌سازه وگرنه این چند دقیقه تو احتمالا چند هفته می‌شد...

راجر: ببخش دیگه... ! خب من آماده‌ام برای مصاحبه.

ایادی: ببین آقا جون! اولش بگم من از تنیس مطلقا هیچی سرم نمیشه. البته با توپش بازی کردم ولی یا زدم به در و دیوار یا توی سر و کله این و اون. در نتیجه حوصله بحث فنی رو ندارم.

راجر: چی؟ یعنی نمی‌خوای به طور فنی درباره تنیس صحبت کنیم؟

ایادی: داداش صفحه من که نود نیست! من چیکار به مسائل فنی دارم.

راجر: خب ... پس ... چی؟

ایادی: چی، چی؟

راجر: پس راجع به چی حرف بزنیم؟

ایادی: چه می‌دونم! خب ... بگو ببینم از این که پر افتخارترین قهرمان حال حاضر تنیس در تمام دنیا هستی چه احساسی داری؟

راجر: خیلی خوشحالم...

ایادی: همین ؟

راجر: خب آره، پس می‌خواستی ناراحت باشم؟

ایادی: خب، چی شد که این جوری شد؟

راجر: می‌دونی من با تمام وجودم می‌خواستم بهترین باشم. همیشه دلم می‌خواست فوتبالیست یا تنیسور باشم. این بزرگ‌ترین آرزوی من بود. برای رسیدن بهش هم خیلی زحمت کشیدم. خیلی...

ایادی: حالا نمی‌شد فوتبالیست می‌شدی ما رو این جوری نمی‌انداختی توی دردسر؟

راجر: من آدم خوشبختی‌ام ... واقعا خوشبختم. توی کارم موفقم و حالا دو تا دختر دو قلوی خوشگل دارم که بهترین حس‌ها رو بهم میدن. می‌دونی خنده‌دارترین لحظه زندگی من کجاست؟ اونجایی که این دو تا با هم سکسکه می‌کنند.

ایادی: اما می‌دونی تلخ ترین لحظه زندگی من کجاست ؟ اونجا که این دو تا با هم گریه می‌کنند.

راجر: اوه ... پاشو بریم دارن گریه می‌کنند. فکر کنم پرستارشون مشکل پیدا کرده.

ایادی: به جان مادرم اگر من بهشون دست بزنم. بابا به من چه؟

راجر: ایادی... خواهش می‌کنم...

ایادی: ای هواااااااااااااااااااااااااااار...