جنیفر کانلی

جنیفر کوچولو با کمک این دوست خانوادگی در تعدادی آگهی تلویزیونی و مجله‌ای ظاهر شد. حضور وی در آگهی‌های تبلیغاتی تلویزیونی باعث توجه مدیران تولید سینما شد و وی برای بازی در فیلم حماسی و کلاسیک «روزی روزگاری آمریکا »(1984)‌ به سرجیو لیونه معرفی شد. لیونه به دنبال دختر کوچکی بود که نقش کوتاهی در فیلمش بازی کند و بسیاری از کسانی را که نامزد ایفای این نقش بودند، رد کرده بود. با وجود بازی در کارهای هنری، کانلی به تحصیل خود ادامه داد و تا دانشگاه هم درس خواند. اولین نقش مهم و جدی او در مجموعه تلویزیونی انگلیسی «افسانه‌های پیش‌بینی نشده» در سال 1984 است. اما اولین فیلم سینمایی خود به نام «پدیده» را سال 1985 بازی کرد. این فیلم ترسناک را استاد سینمای چاقوکشی داریو آرجنتو کارگردانی کرد. در همین سال‌ها در کلاس‌های تئاتر ظاهر شده و به آموزش بازیگری می‌پردازد. چند تن از اساتید مطرح دنیای تئاتر، از جمله معلم‌های درس بازیگری وی بودند. برای بازی در چند آگهی تلویزیونی به ژاپن می‌رود. به یادگیری دو زبان ایتالیایی و فرانسوی می‌پردازد و می‌تواند آنها را خیلی خوب صحبت کند. علاقه زیادی به ورزش دارد و چند بار هم در رشته‌های مورد علاقه‌اش مدال طلا کسب کرده است.

کوهنوردی یکی از ورزش‌های مورد علاقه‌اش است و کتاب‌های فلسفی را با علاقه تمام مطالعه می‌کند. زندگی هالیوودی را دوست ندارد و می‌گوید هیچ وقت وسوسه نشده تا یک ستاره‌ هالیوودی باشد. اواخر دهه هشتاد در چند فیلم سینمایی ظاهر می‌شود که موفقیت خوبی در گیشه نمایش کسب می‌کنند. از این فیلم‌های موفق می‌توان به «بعضی دخترها» و «اتویلی» اشاره کرد. هیچ وقت تلاش نکرد تا یک بازیگر جنجالی باشد و با این وجود، هنوز یکی از چهره‌های مطرح روز سینماست. از فیلم‌های موفق او می‌توان به اینها اشاره کرد: «ذهن زیبا»، «پولاک»، «رکوئیم برای یک رویا»، «دراک سیتی»، «قدم زدنی با مردگان»، «الماس خونین»، «روزی که زمین از حرکت ایستاد»، «قلب مرکبی»،‌ «هالک»، «آب سیاه» و «بچه‌های کوچولو.»