نخستین تجربه‌های پخش زنده از شبکه‌های رادیویی

فارست موضوع چگونگی انعکاس امواج رادیویی از سیم‌های موازی را به عنوان موضوع پایان‌نامه دکتری خود انتخاب کرد که اولین پایان‌نامه‌ای بود که با پرداختن به این موضوع توانست به یافته‌های جدیدی درباره چگونگی انتشار امواج رادیویی و اختراع رادیو دست یابد. فارست در سال 1907 موفق به طراحی و ساخت ردیاب جدیدی شد که در اصطلاح به آن اوریون یا ردیاب صوت گفته می‌شد. این ردیاب می‌توانست با حساسیت بالایی علائم بی‌سیم را دریافت کند و بنابراین در مقایسه با ردیاب‌های الکتروسیتی و کربوراندومی که از جنس کاربید سیلیسیوم بودند، از کارآیی بهتری برخوردار بود. این ردیاب جدید در حقیقت یک لامپ خلا‡ 3 قطبی است که در آن الکترون‌ها از طریق حرارت دادن به الکترون در لوله الکترونی منتشر می‌شوند. اگرچه این ردیاب سه المنتی از بسیاری جهات شبیه به ردیاب دو المنتی بود که در سال 1905 میلادی توسط جان آمبروز فلمینگ انگلیسی طراحی و ساخته شده بود، اما ردیاب فارست توانست برای نخستین بار انتشار گفتار و موسیقی را به صورت آزمایشی در شهر نیویورک برای عموم مردم که در انتظار شنیدن این امواج بودند، امکانپذیر سازد. اگرچه بسیاری از افراد در آن زمان بر این باور بودند که او دستگاهی بی‌ارزش را اختراع کرده است که در زندگی روزمره مردم عادی جایگاهی نخواهد داشت، اما در سال 1910 میلادی فارست توانست با پخش یک اجرای زنده از انریکو کاروسو در اپرای متروپولیتن نتایج تحقیقاتی که سال‌ها در این زمینه انجام داده بود را به مردم معرفی کند. در سال 1912 فارست دریافت که با پشت سر هم قرار دادن مجموعه‌ای از لامپ‌های آریونی می‌تواند امواج رادیویی پرفر‌کانس را تقویت کند و شدت آنها را در مقایسه با امواج تقویت شده از طریق افزایش ولتاژ در یک لامپ آریونی به میزان قابل توجهی افزایش دهد. همچنین او متوجه شد که با بازگشت بخشی از خروجی این لامپ سه قطبی به شبکه می‌توان نوساناتی را ایجاد کرد که امواج قوی‌تر و موثرتری از طریق آنتن به دوردست‌ها ارسال خواهند کرد. همچنین فارست با ایجاد تغییر در فرکانس و نوسانات این امواج مخابره و ارسال گفتار و موسیقی را در سیستمی که همزمان از قابلیت انتقال، دریافت و تقویت امواج رادیویی برخوردار بود، امکان‌پذیر ساخت.

حمیده حسینی