فیلمسازی به سبک ایرانی

جدای از توانایی‌های او در ساخت سریال و کلا شناختش نسبت به مدیومی با نام «تلویزیون»، شانس هم با او یار بود؛ چرا که پخش یکی از مجموعه‌هایش در تلویزیون (شب دهم) در شب‌های محرم همراه شد با استقبال فراوان مخاطبان از این مجموعه. «مدار صفر درجه» کار بعدی او بود و در کارنامه سریال‌سازی او تنها مجموعه‌ای است که با مناسبت خاصی به روی آنتن نرفت؛ چرا که بعد از آن «میوه ممنوعه» در شب‌های ماه مبارک رمضان از پر بیننده‌های تلویزیون بود و سریال بعدی‌اش هم که قرار بود به تعطیلات نوروز برسد، بعد از گذشت چند روزی پس از پایان تعطیلات به روی آنتن شبکه یک رفت.

حالا فتحی بعد از دوری 5 ساله‌اش با فیلم «پستچی سه بار در نمی‌زند» به سینما بازگشته است. فیلمی که با اثر قبلی‌اش تفاوت آشکاری دارد. اثر قبلی فتحی، «ازدواج به سبک ایرانی» خوب فروخت. فیلمی خوش ساخت که کنار معرفی آداب و رسوم ازدواج در ایران قصد داشت تماشاگرش را بخنداند که از فروش فیلم انگار به این هدف رسید.

با دیدن «پستچی سه بار در نمی‌زند» و مقایسه آن با آثار قبلی‌اش (چه سریال و چه فیلم) می‌توان فهمید که دغدغه اصلی فتحی تاریخ است. روایتی جذاب از تاریخ. چه زمانی که سراغ مجموعه‌ای مثل «شب دهم» می‌رود و در بستری تاریخی داستانی عاشقانه را روایت می‌کند و چه زمانی که حتی داستانی مثل «شیخ صنعان» را دستمایه نمایش شک و ایمان قرار می‌دهد، این دغدغه‌اش را می‌توان دید. حتی در همین سریال آخر او، «اشک‌ها و لبخندها» هم وجوه تاریخی کاملا به چشم می‌خورد. اما در «پستچی سه بار در نمی‌زند» او بی‌پرواتر از همیشه دنبال کشف معمای درگیری‌های امروز می‌گردد. او در این فیلم با ساختاری اپیزودیک داستان 3 نسل از تروریست‌های اقتصادی را روایت می‌کند که حلقه رابط آنها زنان ستمدیده هستند. او در کار جدید خود 3 داستان جدا از هم را در یک ساختمان قدیمی 3 طبقه روایت می‌کند که نهایتا درهم آمیخته می‌شوند.

فیلم جدید فتحی بتازگی جایگزین اثر درخشان اصغر فرهادی (درباره الی) شده است. هر قدر که فتحی از آرای جشنواره نسبت به فیلمش ناراضی بود، اما حالا اکران «پستچی سه بار در نمی‌زند» فرصت تازه‌ای است برای او که با تماشاگرش روبه‌رو شود.

علی محزون