قابلیت‌های سبز مازندران

جنگل به دلیل نقش ارزنده‌ای که در ذخیره‌سازی آب‌های زیرزمینی، کاهش سرعت وزش باد (به میزان 30 تا 40 درصد)‌، کاهش شدت تبخیر و رطوبت خاک (به میزان 40 درصد)‌، افزایش رطوبت نسبی هوا (به میزان 10 درصد)‌ و افزایش ظرفیت نگهداری رطوبت خاک (به میزان 20 درصد)‌ برخوردار است، ضامن حیات دشت‌ها و زمین‌های کشاورزی و پشتوانه اصلی بخش کشاورزی است و به سبب دارا بودن خاک حاصلخیز از قابلیت‌های برجسته توسعه منابع طبیعی در منطقه به شمار می‌رود.

هر هکتار جنگل قادر است سالانه حدود 1600 مترمکعب آب را جذب کند و موجب هدایت آن به سفره‌های آب زیرزمینی شود.

براین اساس حجم آب ذخیره شده توسط جنگل‌های استانی مازندران حدود 5/1 میلیارد مترمکعب در سال برآورد می‌شود و احتمال افزایش این ذخیره‌سازی با توجه به خصوصیات رویشگاهی جنگل و مرتع منطقه نیز امکان‌پذیر است.

جنگل‌ها و مراتع حافظ خاک بوده و مانع فرسایش و بروز سیلاب می‌شوند و هر هکتار جنگل پهن‌برگ قادر است سالانه به طور متوسط 2500 تن اکسیژن تولید کند و در اختیار چرخه حیات قرار دهد. با این حساب میزان اکسیژن تولیدی جنگل‌های مازندران حدود 2 میلیون و 400 هزار تن در سال برآورد می‌شود.

وجود گونه‌های متنوع جنگلی و مرتعی در استان مازندران از قابلیت‌های دیگر برای توسعه این منابع است. افزایش تولید چوب جنگل‌ها به 6 مترمکعب در هکتار و تولید علوفه خشک مراتع به 600 کیلوگرم در هکتار در آینده از ظرفیت‌های منابع طبیعی مازندران است.

همچنین افراد فراوانی به طور مستقیم و غیرمستقیم در بخش‌های مرتبط با منابع طبیعی اشتغال دارند که با توسعه این منابع، امکان بیشتری برای به کارگیری افراد دیگر ایجاد خواهد شد. وجود پارک‌های جنگلی و برخورداری از مناظر کم‌نظیر مناطق جنگلی و مرتعی به عنوان یکی از جاذبه‌های بخش صنعت گردشگری تلقی می‌شود.

امکان زراعت چوب با گونه‌های سریع‌الرشد مانند صنوبر و اکالیپتوس، تولید علوفه به منظور مصرف دام در این عرصه‌ها، رویش گونه‌های متنوع دارویی با توسعه این منابع و صنایع مربوط به آن تحقق می‌یابد. (تاکنون افزون بر 200 گونه دارویی در مازندران گزارش شد.)

وجود مراکز آموزش عالی جنگل و مرتع، مراکز تحقیقاتی، ایستگاه‌ها و پایگاه‌های تحقیقاتی و نیروهای متخصص و کارآمد، امکان توسعه فعالیت‌های بخش جنگل و مرتع را محقق می‌کند.