دختران نان‌آور

در سرشماری سال 1375، یک میلیون و 35 هزار زن سرپرست خانوار در کشور سرشماری شده‌اند که تعداد آنها در سال 1385 به یک میلیون و 641 هزار نفر رسیده در حالی که اگر قرار بود روند رشد آنها همان روند سال‌های گذشته را طی کند در سال 85 باید یک میلیون و 200 هزار زن سرپرست خانوار در کشور وجود داشت.

در سال 1385 میزان مردان سرپرست خانوار 90 درصد و زنان سرپرست خانوار، کمتر از 10 درصد بود، از سال 1335 تا 1375، تعداد زنان سرپرست خانوار کاهش یافت، اما از سال 75 تا 85 با وجود حذف عواملی مثل جنگ تحمیلی که بر میزان تعداد زنان سرپرست خانوار تاثیرگذار است، آمارها نشان می‌دهد تعداد زنان سرپرست خانوار در کشور افزایش یافته است.

تعداد خانواده‌های مردسرپرست در ایران، بیش از 15 میلیون و 711 هزار خانوار و تعداد خانواده‌های زن سرپرست نیز بیش از یک میلیون و 641 هزار خانوار است. رشد خانواده‌های مرد سرپرست طی سال‌های 75 تا 85، حدود 38 درصد بوده است، که این رشد در مورد خانواده‌های زن سرپرست، به 58 درصد رسیده است.

براساس سرشماری سال 1385 که از مرکز آمار ایران به دست آمده، میزان سهم زنان در سرپرستی خانواده‌ها، 4/9 درصد بوده است که این میزان در سال 1375، 4/8 درصد بوده و طی یک دهه از رشد یک درصدی برخوردار بوده است. بنابراین، سالانه 60 هزار زن در کشور بی‌سرپرست شده‌اند.

این رقم‌ها مربوط به ساختار سنی این گروه از زنان، نشان می‌دهد حدود 26 درصد از آنها در گروه سنی 25 تا 44 سال 38 درصد بین 45 تا 64 سال و 32 درصد نیز بین سنین 65 ساله و بالاتر قرار دارند. به بیان دیگر، هر چه سن زنان افزایش می‌یابد، احتمال قرار گرفتن آنها در این گروه زنان سرپرست خانوار بیشتر می‌شود.

نخست فوت همسر که حدود 70 درصد این گروه را به خود اختصاص می‌دهد و عامل طلاق که 5 درصد زنان در شهرها و 2 درصد در روستاها را در برمی‌گیرد ازجمله دلایلی هستند که باعث می‌شوند زن خود به تنهایی بار یک خانواده را به دوش بکشد.

در میان زنان سرپرست خانوار شهری، 6/43 درصد باسوادند و این نسبت در نقاط روستایی 8/16 درصد است. در جامعه شهری 4/31 درصد و در جامعه روستایی 2/44 درصد این زنان به منابع درآمدی مستقل دسترسی دارند و سایر زنان به طور عمده می‌باید متکی به کمک سایر اعضای خانواده یا کمک‌های انفاقی باشند.