ولخرجی، سود یا زیان؟

در مقابل، مدیران رئال هم به خاطر برخورد با چنین فشاری ناچار شدند ریخت و پاش‌های خود را اقتصادی جلوه دهند. آنها پیش‌بینی کرده‌اند در مراسم معارفه  که روز 16 تیر برگزار می‌شود  25 هزار نفر حاضر شوند و روپایی او را تماشا کنند. رقم پیش‌بینی شده درآمد این «شو» 31 میلیون یورو (حدود یک سوم هزینه خرید رونالدو)‌ عنوان شده است در حالی که اگر واقعا 25 هزار نفر (پیش‌بینی باشگاه رئال)‌ هم در این مراسم حاضر شوند و بیش از 2 برابر رکورد 11 هزار نفری «شوی روبینیو» در ورزشگاه گرد هم بیایند و هر یک بلیت 75 یورویی این مراسم را بخرند، رقم به دست آمده تنها به 875/1 میلیون یورو خواهد رسید. البته باید به این رقم، هزینه پخش تلویزیونی مراسم و اسپانسرهای تبلیغاتی را هم افزود، ضمن این که رئالی‌ها اعلام کرده‌اند پیراهن‌های سفید زیادی با نام رونالدو در مادرید، چین و ژاپن به فروش رفته که سود زیادی را برای این باشگاه به ارمغان آورده است.

به این ارقام باید سود برگزاری تورهای یک هفته‌ای توکیو  مادرید توسط آژانس‌های مسافرتی را هم اضافه کرد تا متوجه شد چنین بریز و بپاش‌هایی چندان هم برای غول‌های فوتبال، ضررده برآورد نمی‌شود، بویژه آن که بازیکن خریداری شده، فرد چندان محجوب و اخلاقگرایی نباشد و با ایجاد حواشی و جنجال‌های فراوان در زندگی خصوصی و اجتماعی خود، همواره توجه رسانه‌‌ها و افکار عمومی را معطوف خود و آرم‌ها و مارک‌های پشت سر و روی لباس‌هایش کند. بازیکنانی نظیر دیوید بکام، کریس رونالدو و دیه گو مارادونا ابزارهای درآمدزای قدرتمندی برای شرکت‌های بزرگ و اسپانسرهای پرقدرت دنیای ورزش و اقتصاد محسوب می‌شوند. آنها حتی در دوره‌هایی که حرف فنی قابل ارائه‌ای ندارند با طرح حواشی و جنجال‌ها، کانون توجه را برای خود حفظ می‌کنند.

به هر حال دنیای سرمایه‌داری مختصاتی برای خود دارد که گاه با ابعاد ورزش حرفه‌ای، همپوشانی‌های ویژه‌ای پیدا می‌کند.