از آنالوگ تا دیجیتال

در یکی از این زمینه‌ها درباره سیستم‌های تحلیل‌کننده تفاضلی به تحقیق پرداخته شد.

این سیستم در حقیقت نخستین رایانه آنالوگ مدرنی است که در سال 1930 میلادی توسط ونوار بوش از محققان ام.آی.تی طراحی شد.

این سیستم یک نوع ماشین حساب آنالوگ بود که از توانایی حل گروه مشخصی از معادلات مشتق که از مسائل مطرح در زمینه علوم مهندسی و فیزیک بوده و اغلب به سختی حل می‌شوند، برخوردار بود.

هر یک از اجزای مختلف این سیستم وظیفه انجام عـمـلـیـات مـحـاسـبـاتی مختلفی را برای پاسخگویی به معادلات مشتق و انتگرال‌گیری برعهده دارد. در رایانه‌های آنالوگ علی‌رغم این که محاسبات به صورت الکترونیکی و سریع‌تر انجام می‌شود، اجزایی وجود دارد که فضای کمتری را اشغال می‌کنند. امروزه استفاده از ابزارهای محاسباتی دیجیتالی، عدم دقت سیستم‌های آنالوگ را تا حـد زیـادی جـبـران کـرده اسـت. از آنجایی که اساسا سیستم‌های آنالوگ، تنها از قابلیت پاسخگویی به محدوده بخصوصی از معادلات و محاسبات ریاضی هستند، در زمینه‌های محدودی از آنها استفاده می‌شود.

با این وجود از رایانه‌های آنالوگ و همچنین رایانه‌های هـیـبـریـد آنـالـوگ ــ دیجیتال همچنان برای شبیه‌سازی سیستم‌های دینامیکی پـیـشرفته مانند پرواز هواپیماها، عـمـلـکـرد نـیـروگـاه‌هـای هـسـتـه‌ای و هـمـچـنـیـن انجام واکنش‌های شیمیایی استفاده می‌شود و این در حالی بود که محققان دیگر در تلاش بودند تا از سیستم‌های دیجیتال برای انجام محاسبات استفاده کنند.

در سال 1937 براساس فناوری‌های موجود، ماشین‌های محاسباتی جدیدی طراحی شد که در مقایسه از توانایی‌های بیشتری برخوردار بودند. از سال 1939 تا 1944 بتدریج و با همکاری مشترک محققان دانشگاه هاروارد و آی.بی.ام، نخستین ابررایانه‌ها که ارتفاعی بیش از 15 متر و وزنی بیش از 5 تن داشتند، طراحی و ساخته شدند.

این ابررایانه‌ها متشکل از 750 هزار قطعه مجزا بودند که به صورت مکانیکی به هم متصل شده بودند. پس از گذشت چـنـد سـال نـخـسـتـیـن مـاشین حساب‌های بسیار بزرگ تمام‌اتوماتیک نیز به بازار عرضه شدند.

فرانک فراهانی