چرای بیرویه چرا؟
درست است که بنی آدم هیچ ربطی به دام و طیور ندارند، اما به خاطر نیاز مبرمی که به آنها دارند، دارای ارتباطات تنگانگی با این موجودات بیآزار هستند.
فلذا اگر مشکلی برای آنها به وجود بیاید، به نوعی به ما نیز مربوط میگردد. البته به شرطی که قائل به ربط باشیم. اگر نباشیم که مشکلات جامعه انسانی هم به ما ربطی پیدا نمیکند تا چه رسد به مشکلات جامعه حیوانی؛ از قبیل گاو و گوسفندان بیآزار بخصوص اگر باردار و باربردار باشند.
اخیرا معاون وزیر جهاد کشاورزی اعلام کرده است که در حدود 2 تا 2.5 برابر ظرفیت مراتع کشور، دام متکی به مرتع وجود دارد.
این منبع آگاه در مصاحبه با خبرگزاری فارس با اشاره به این مطلب که چرای بیرویه در مراتع و خالی شدن مرتع از پوشش گیاهی ، از عوامل بیابانزایی به شمار میرود؛ عنوان کرده است: «در حالی که ظرفیت فنی مراتع کشور حدود 37 میلیون راس دام متکی به مرتع است، اما در عمل 83 میلیون واحد دامی؛ یعنی بیش از دو برابر ظرفیت موجود، دام در مرتع حضور دارد.»
چند راهکار همینطوری: از آنجا که وجود میمون و مبارک ما به ارائه راهکارهای فوری فوتی و پیشنهادهای ضربتی خلقالساعه عادت و معروفیت دارد؛ فلذا در راستای حل و فصل این مشکل حیوانی انسانی گیاهی نیز به ارائه چند فقره راهکار راهبردی میپردازیم:
1- کشتن: در حدود نصف دامها را بگیریم بکشیم و از گوشت و چربی و دنبه و سایر تشکیلات همراه آنها از قبیل پوست و استخوان، به هر نحو مقتضی که صلاح میدانیم، استفاده نماییم.
2- کاشتن: مراتع موجود فعلی را بیشتر کنیم. برای این کار مقداری تخم لازم است که آنها را در زمینهای خالی و موات بکاریم و بعد از مدتی شاهد مراتع سرسبز بیشتری برای استفاده دامها باشیم. به هر حال، دیگران کاشتند و دامهای ما خوردند، اما کم کاشتند. ما بیشتر بکاریم تا مشکلات دامها و دامداران ما بر طرف گردد.
3- کنسرو علف: از خارج علف وارد کنیم. چه به صورت علف مصنوعی، چه به شکل علف کنسرو شده. یک گروه علاف آشنا به کار میتوانند عهدهدار این قضیه شوند. به این ترتیب، دامهای ما در فصل زمستان هم مشکل مرتع ندارند. کمپوت و کنسروش هست. واقعیت این است که امروز علم پیشرفت کرده است. امیدواریم فقط زیادی پیشرفت نکند. گیاه زیادی خوردن هم برای حیوان خوب نیست. چرای بیرویه، کار خیلی بدیه!
رضا رفیع
گفت و گو
