حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
فرد هپگورد * / مترجم: مهدی کیا
بیم و امیدهای حضور رباتها در میان انسانها
راستی رباتها چه زمانی به معنای واقعی در میان انسانها زندگی خواهند کرد؟ این سازهها را چه زمانی میتوان به عنوان همنشین مطمئن برای انسانها برشمرد؟ این سوالی مهم است که پاسخ به آن تنها در گرو تلاشهای گستردهای است که دانشمندان در چند دهه گذشته متحمل شده و در آینده نیز به دنبال تکمیل کردن آن خواهند بود.
رباتهای انسان نما از گذشتههای نه چندان دور در داستانها و رمانهای علمی و تخیلی مطرح شدهاند و حتی بسیاری از مردم از هماکنون روزهایی را متصور میشوند که این سازهها بدون هیچ مشکلی در میان انسانها زندگی عادی داشته باشند و در حقیقت همچون یک همدم و دوست برای آنها رفتار کنند.
با این حال دانشمندان مختلف نظرات گوناگونی را در این زمینه مطرح میکنند. گروهی از دانشمندان بر این باورند که چنین ماشینهایی ممکن است در آیندهای بسیار نزدیک حرکت و به نوعی خیز بلند خود به سوی اجتماعات انسانی را آغاز کنند. از این رو پیشبینی میشود که به زودی با گروه قابل توجهی از آنها در نقاطی نظیر بیمارستانها و حتی شرکتها و سازمانهای امنیتی مواجه شویم. اما این تنها بخشی از این کاربردها خواهد بود. استفاده از رباتهای انسان نما برای محافظت و کمک به افراد مسن و بیمار از جمله اهدافی است که برای رباتها تعیین شده است. اما گروهی نیز پا را فراتر گذاشته و استفادههای صرفا فیزیکی از رباتها را تنها بخشی از فرایند به کارگیری آنها عنوان کردهاند.
اکنون این ایده مطرح شده است که چگونه میتوان عواطف را نیز به دنیای رباتها وارد کرد؟ در واقع این پرسش مطرح شده است که آیا میتوان به رباتها به عنوان همنشینان عاطفی نیز نگاه کرد؟ آیا میتوان آنها را به گونهای مهندسی کرد که وفاداری خود را نشان داده و در عین حال خشم و نفرت را نیز از خود بروز دهند؟
* مقالهنویس نشریه علمی دیسکاور
گفت و گو
