عاشورای حسینی زمینه‌ساز قیام

محرم آن سال شور و هوای دیگری داشت. دستجات عزاداری و روسای هیات‌های مذهبی، وعاظ و علما همگی از نهضت امام خمینی صحبت می‌کردند... بالاخره روز عاشورا راهپیمایی بی‌نظیر و عظیمی در تهران به راه افتاد که از مسجد حاج ابوالفتح در میدان قیام فعلی (میدان شاه سابق)‌ و از جنوب شهر تهران شروع شد و در بهارستان جلوی مجلس شورای ملی توقف کرد و شهید عراقی و چند نفر دیگر علیه طاغوت و در حمایت از امام و روحانیت سخن گفتند. سپس با شعار پرمحتوای «خمینی، خمینی، خدا نگهدار تو؛ بمیرد، بمیرد، دشمن جبار تو»، راهپیمایی را ادامه دادند و از خیابان فردوسی به سمت دانشگاه و کاخ مرمر به راه افتادند و جلوی کاخ که در محاصره گاردی‌ها و تانک‌ها بود، با مشت‌های گره کرده، شعار «پیروز باد ملت، بر شاه ننگ و نفرت» را تکرار نمودند. سپس به طرف بازار آمدند و در مسجد امام راهپیمایی خاتمه یافت. این راهپیمایی که به منزله یک رفراندم ملی در مقابل رفراندم فرمایشی شاه بود، رژیم را بشدت عصبانی کرد... روز 11 محرم (14 خرداد)‌ نیز راهپیمایی در مسجد امام آغاز شد. این مسائل رژیم را بشدت به وحشت انداخت و خود را در معرض فنا دید. به همین دلیل در شب 12 محرم (15 خرداد 1342)‌ امام را از قم، مرحوم آیت‌الله محلاتی را از شیراز و حاج آقا حسن قمی را از مشهد دستگیر کرد و به تهران آورد... ولی لبه تیز را متوجه امام خمینی نمود.

بادامچیان، شناخت انقلاب اسلامی و ریشه‌های آن، تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد جنوب، 1374، صص 191193.