شاعران و جایزه‌هایی که هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسند

معمولا در ابتدای برگزاری هر رویداد ادبی، دبیر این جشنواره در مصاحبه‌های خبری متعدد از اهداف و سیاست‌های جشنواره سخن می‌گوید و از جوایزی که قرار است به شاعران و نویسندگان داده شود؛ پس از آن فراخوانی اعلام می‌شود؛ آثار، داوری شده، برگزیدگان به جشنواره دعوت و این رویداد به اشکال مختلف بازتاب خبری و رسانهای داده می‌شود، ولی معمولا هیچ‌کس از پشت صحنه این جشنواره‌ها و برخوردهای اسفبار با هنرمندان چیزی نمیگوید.

حرف‌هایی که گفته نمی‌شود

کسی نمیگوید هنرمند داستان‌نویسی که از تهران به یکی از دورترین شهرهای جنوبی کشور رفته است تنها ساعتی مانده به حرکت می‌شنود که رفت و آمد به جشنواره از تعهدات برگزارکنندگان خارج است و او یا باید هرچه سریع‌تر بلیت قطار تهیه کند یا با اتوبوس به تهران برگردد.

کسی نمی‌گوید دبیر جشنواره‌ای قبل از برگزاری جشنواره در مصاحبه‌های خبری متعدد جایزه نفرات اول را 2 سکه اعلام می‌کند، اما در زمان اهدای جوایز این تعداد به یک‌و نیم سکه تقلیل می‌یابد و البته کسی هم نمی‌گوید که برخی جشنواره‌ها به صورتی برگزیده شدن افراد را به آنها اعلام می‌کنند که شاعران عملا فرصت حضور در جشنواره را از دست بدهند و هزینه‌های برگزاری جشنواره به شکلی چشمگیر کاسته شود!

معمولا جز حاضران در جشنواره ادبی، کمتر کسی می‌داند که شرکت‌کنندگان در تعداد زیادی از این جشنواره‌ها  که با سخنرانی‌های پرشور مسوولان محلی و منطقه‌ای برپا می‌شود ‌ با هزینه شخصی به جشنواره آمده اند و اغلب جشنواره‌ها در بهترین حالت، بخشی از هزینه‌های رفت و آمد را تقبل می‌کنند.

چند سال صبرکنید شاید جایزه رسید

شنیدن حرف‌های برخی شاعرانی که در جشنواره‌های ادبی و هنری برگزیده شده‌اند جالب است؛ اگرچه اینها چند نمونه از ده‌ها نمونه درد دل‌های هنرمندان از برگزارکنندگان جشنواره‌های ادبی است و مشت نمونه خروار محسوب می‌شود.

کاظم کامران شرفشاهی، شاعری است که سال گذشته در یکی از بخش‌های جشنواره فرهنگی و هنری امام رضا(ع) برگزیده شده و تا امروز که شما این گزارش را می‌خوانید، نتوانسته جوایز خود را دریافت کند.

وی می‌گوید: در برخی استان‌هایی که این جشنواره را برگزار کرده بودند، مسوولان استان از اعلام این موضوع که برگزیدگان می‌توانند3 روز مهمان جشنواره در مشهد و در جوار امام رضا (ع) باشند، خودداری کرده بودند و معلوم نیست به جای برگزیدگان چه کسانی به مشهد اعزام شده‌اند.

وی با بیان این‌که این مشکلات را با دبیر جشنواره و مدیرکل ارشاد خراسان در میان گذاشته است، گفت: من در بخش مقالات در جشنواره‌ای که در گچساران برگزار شد، برنده شدم و تلفنی به من گفتند چون آمدن شما باعث زحمتتان می‌شود جایزه را برایتان ارسال می‌کنیم که البته این کار را انجام ندادند.

سودابه مهیجی، شاعری که قرار بوده سال گذشته هزینه اعزام به حج عمره را به خاطر برگزیده شدن در جشنواره صحیفه سجادیه دریافت کند، وقتی به یکی از مسوولان جشنواره تلفن می‌زند، پاسخ می‌شنود که لطفا تماس نگیرید، هروقت جایزه‌ها آماده شد، خبرتان می‌کنیم و جالب است بدانید که از اردیبهشت 87 تا 88 ، فرصت کافی برای برگزارکنندگان این جشنواره به منظور آماده کردن جایزه‌ها فراهم نشده است.

از آن جالب‌تر داستان برگزیده شدن محبوبه بزمآرا، شاعر جوان در 2 جشنواره شب‌های شهریور است که سال 84 برنده شده و به دلیل این که در شهرستان سکونت داشته به رغم قول مسوولان برگزاری در ارسال جایزه‌ها به شاعران شهرستانی از دریافت جایزه محروم مانده است.

مسوولان جشنواره‌ها و جایزه‌های ادبی مهم‌ترین دلیل خلفوعده خود را در اعطای جوایز به برگزیدگان، کمبود اعتبار و هزینه‌های بالای برگزاری آن می‌دانند ولی سوال اینجاست که چرا این جشنواره‌ها پیش از برگزاری به فکر برآورد هزینه‌ها نیستند؟ چرا قبل از اعلام رسانه‌ای یک جشنواره به فکر تامین منابع مالی نیستند؟ برای مثال جشنواره ادبی طهران که تا این زمان هرماه نام برگزیدگان خود را اعلام می‌کند، چرا تاکنون از تامین منابع مالی اهدای جوایز به برگزیدگان عاجز مانده است؟ آیا برگزارکنندگان یک جشنواره فرهنگی بیش از هرکسی نباید در رفتار خویش فرهنگی عمل کنند؟