پلکانی برای رسیدن

امروز می‌خواهم به نامه هیچ کس از مشهد مقدس پاسخ دهم. هیچ کس عزیز راستش من از نامه تو چیز چندانی دستگیرم نشد و نفهمیدم که تو دقیقا چه مشکلی داری. اگر درست متوجه شده باشم تو دلبسته آدم مشهوری شده‌ای و نمی‌دانی که چطور باید به او برسی. دوست خوبم، این خیلی خوب است که تو چنین اعتقادات مذهبی قوی‌ای داری و روی پاکی و خوبی خود چنین اصرار می‌ورزی. من به حال تو و رابطه‌ات با امام رضا(ع) و خدا واقعا غبطه خوردم ولی دلم می‌خواهد کمی بازتر در مورد مشکلت صحبت کنی.

دوست خوبم، عشق هم مثل باقی نعمت‌های خدا یک موهبت الهی است به شرط آن که ما درست از آن استفاده کنیم. به شرط آن که قدر این موهبت را بدانیم و از آن برای تعالی روح خودمان استفاده ببریم. شاید این جملات برای تو یا هر کس دیگری که آنها را می‌خواند جملات تکراری باشد ولی واقعیت است. اگر ما بدانیم و بتوانیم با هر مشکلی درست برخورد کنیم آن وقت می‌توانیم ادعا کنیم که یک انسان واقعی هستیم.

اتفاقات و حوادث گوناگونی مثل عشق در زندگی همه ما رخ می‌دهد، اما این نحوه برخورد ما با این اتفاقات است که می‌تواند به خوبی فرق بین ما را مشخص کند. اگر این عشق جز حرمان و اندوه چیز دیگری نصیبت تو نکرده چرا روی آن اصرار می‌ورزی؟ چرا می‌خواهی چیزی محال را به ممکن تبدیل کنی؟ چرا همه چیز را به همان خدایی که تو این همه دوستش داری نمی‌سپاری تا او براساس مصلحت و حکمتش تو را راهنمایی کند؟ می‌دانم که کار سختی است و گاهی اوقات آدم نمی‌تواند به سادگی از احساسی مثل عشق بگذرد ولی پیشنهاد من این است که تو خودت را به لطف بیکران الهی بسپاری و بگذاری که او برایت تصمیم بگیرد. هیچ کس مثل خدا دلسوز آدمیزاد نیست. این را باور کن و به آن ایمان بیاور. اجازه بده این عشق در قلبت راه دوست داشتن خدا را باز کند و تو به واسطه این عشق زمینی، عشق به خداوند را بیاموزی که اگر این اتفاق بیفتد بی‌شک تو یکی از خوشبخت‌ترین آدم‌های روی زمین هستی. اگر دلت خواست دوباره برایم نامه بنویس و بیشتر در مورد خودت و مشکلاتت توضیح بده. من منتظر نامه بعدی‌ات هستم.

خب، شترگاوپلنگی‌ها طبق معمول باید خداحافظی کرد. تا هفته بعد درود و بدرود.