اروپا بازیچه‌ای که بازیگر نشد

در این چارچوب سران برخی کشورهای اروپایی نظیر آلمان ، انگلیس ، فرانسه و ایتالیا در حالی که از روند همکاری ایران و آژانس ونیز مذاکرات احتمالی تهران واشنگتن ابراز رضایت می‌کنند در مقابل در تکرار سیاستهای گذشته مبنی بر استفاده از سیاست چماق برای همسو نمودن ایران با اهدافشان در قبال پرونده هسته‌ای و تحولات منطقه‌ای و فرا منطقه ‌ای تاکید دارند چنانکه روزنامه فایننشیال تایمز چند روز پیش گزارش داد فرانسه، آلمان و انگلیس فهرستی از تحریم‌های بیشتر و شدیدتر را علیه ایران به دولت باراک اوباما پیشنهاد داد‌ه‌اند تا بدین ترتیب در تعامل با تهران اهرم بیشتری در اختیار واشنگتن قرار دهند.  در بررسی دلایل و علل چنین رویکردهایی از سوی اروپایی‌ها می‌توان به چند نکته اشاره کرد که نشانگر عدم بلوغ سیاسی این کشورها است .
الف ) اروپا در حالی ادعای بازیگری در عرصه جهانی را دارد که در عرصه داخلی حتی توانایی ایجاد اتحاد برای حل بحران اقتصادی را ندارد و چنانکه در نشست بروکسل نتوانسته به راهکاری واحد برای پایان چالشهای اقتصادی دست یابند.
ب) بررسی‌ها نشان می دهد که اروپا همچنان تابع آمریکا است و برای منافع آن بازی می‌کند نه برای اهداف خود. این مسئله را در رویارویی اروپا در برابر روسیه ، ایران و چین و حتی تحولات خاورمیانه می توان مشاهده کرد که بر خلاف منافع خود و بر اساس خواست اروپا به این چرخه وارد شده اند. جالب توجه آنکه این کشورها به رغم هزینه‌های سنگین و مخالفتهای مردمی توانایی پاسخ منفی به آمریکا در قبال جنگ افغانستان و عدم اعزام نیرو به این کشور را ندارند. آنها پس از سالها حتی نتوانسته‌اند نیروهای نظامی آمریکایی حاضر در اروپا را اخراج و ارتش واحد اروپا را تشکیل دهند.
ج ) ضعف اروپا صرفا در برابر آمریکا نیست بلکه آنها در برابر روسیه نیز نتوانسته اند موضع گیری قاطعی داشته باشند چنانکه در بحران انرژی تسلیم روسیه شدند.
د) نکته مهم آنکه مقامات بسیاری از کشورهای اروپایی تحت سیطره صهیونیسم بین الملل هستند و براساس منافع آنها رفتار می کنند. جالب توجه آنکه در طول جنگ 22 روزه غزه ملت های اروپایی با برپایی تظاهرات خواستار پایان همکاری کشورشان با صهیونیست ها شدند.
ی) این واقعیت انکار ناپذیر است که اروپا نیاز شدید اقتصادی و سیاسی به ایران دارد لذا بعضا با چراغ سبزهایی که عموما اجازه آن را از آمریکا گرفته اند برآنند تا حداقل موقعیتی در ایران کسب کنند.
در نهایت بر‌اساس آنچه ذکر شد می توان گفت که اروپایی ها هرچند که ادعای بازیگری در جهان را دارند اما در اصل بازیچه‌ای هستند در دستان سایر بازیگران که توانایی حل بحران های داخلی خود را نیز ندارند. جالب توجه آنکه‌آنها اذعان دارند،عدم تعامل‌ با ایران لطمات بسیاری پیکر اقتصاد و سیاست آنها وارد ساخته است، با این وجود چون اروپا بازیگری نابالغ و در جمع کوتوله‌های سیاسی است نمی تواند بر اساس منافع خود تصمیم گیری کند و مطیع‌آمریکا ،روسیه و صهیونیست ها است که مسلماً پیامدهای نامطلوبی برای آن به همراه خواهد داشت چنانکه اکنون به جای اروپا کشورهای دیگر به توسعه روابط با ایران پرداخته اند تا اروپا دریابد که ایران وابسته به این کشورها نیست بلکه‌‌آنهایند که برای تامین منافع خود باید رفتارشان را در قبال ایران تغییر داده و در مسیر تعامل قرار گیرند.

قاسم غفوری