مربی پرورشی تعریف دوباره مسوولیت‌ها

از اواخر دهه 70 و تغییر رویکرد وزارت آموزش و پرورش به مربیان امور تربیتی و تغییر نام آنان به مربی پرورشی و سپس حذف آنان در مدارس، تلاش شد تا هدایت دانش‌آموزان به ارزش‌های دینی و آموزش‌های اخلاقی به معلمان واگذار شود و معلمانی که تاکنون به ریاضیات، ادبیات، جغرافیا، حسابان، هندسه و... می‌پرداختند، مجری آموزش ‌های اخلاقی هم بودند. طی 3 سال اخیر احیای معاونت پرورشی و تلفیق آن با بحث تربیت بدنی، باز هم حضور مربیان امور تربیتی را زنده کرد.

بسیاری از دانش‌آموزان تصور می‌کردند که تجربه دانش‌آموزان یک یا 2 دهه قبل تکرار می‌شود و از این پس افراد معتمدی در مدارس حضور دارند که در مراسم جشن و شادی در مدارس، گروه سرود تشکیل می‌دهند، با پوسترها و کاغذهای رنگی در و دیوار کلاس‌ها را مزین می‌کنند، به دانش‌آموزان مخل نظم مدارس، تذکر می‌دهند و آنها را ارشاد می‌کنند و...

هر چند معاونان پرورشی در دولت نهم کوشیده‌اند تا این تصور اشتباه از مسوولیت مربی پرورشی را اصلاح کنند، اما چنین نگرشی در میان دانش‌آموزان هنوز زنده است. هنوز دانش‌آموزان از کنار دبیر فیزیک براحتی می‌گذرند ولی با نزدیک شدن به مربی پرورشی، مقنعه را جلو می‌کشند، جوراب رنگی را پنهان می‌کنند، بلند نمی‌خندند و... در حالی که نفس حضور مربی پرورشی بنابر شرایط و حال و هوای جامعه بسیار متفاوت از گذشته است.

وزارت آموزش و پرورش با احیای معاونت پرورشی در دو  سه سال اخیر، هدف خاصی را دنبال می‌کند. متاسفانه این هدف در تغییر مستمر معاونت‌ها و مدیران این حوزه، فراموش شده است.

تاکنون وزیر آموزش و پرورش هیچ‌گاه از مسوولیت دقیق و جدید مربیان پرورشی و میزان تخصص این افراد در مدارس سخنی نگفته و وقتی در برابر پرسش‌های خبرنگاران مبنی بر تغییر مداوم و چندباره معاونین پرورشی در یک سال اخیر قرار می‌گیرد، براحتی رو را به جانب دیگری می‌گرداند و از پاسخ طفره می‌رود.

با استخدام رسمی 5000 نیروی جدید پرورشی در مدارس، ضرورت ثبات مدیریتی در این بخش و تدوین مسوولیت ‌های مربیان پرورشی متناسب با شرایط امروز و البته تغییر نگاه‌های کلیشه شده الزامی است؛ امری که تاکنون به رغم تلاش برای احیای معاونت پرورشی مورد غفلت قرار گرفته و نسبت به آن اطلاع‌رسانی نشده است.

کتایون مصری