اختلافی ‌طولانی ‌و‌ تاسف‌آور

تقابل احمد محتشمی، رئیس فدراسیون با گروه مخالفانش که شماری از اهالی و کارشناسان معروف این ورزش ازجمله خرسندل و میرقائمی را در برمی‌گیرد، در ماه‌های اخیر به حدی رسیده که هیچ بهره‌ای بر آن متصور نیست و اگر کسی امیدوار باشد که در پی این اختلاف سلیقه‌ها اثری مثبت در جهت رشد این ورزش برجای می‌ماند، اشتباه کرده است، زیرا مصاحبه‌هایی که دو طرف پیوسته علیه یکدیگر انجام می‌دهند، وحدت و پایه‌هایی محکم برای ادامه و تقویت کار است و معلوم نیست که حتی دو طرف تمایلی به همراهی و تلاش مشترک برای تقویت رشته‌ای داشته باشند که از انواع مشکلات و کاستی‌ها در دهه‌های اخیر رنج می‌برده است و حالا عنصر اختلاف نیز آشکارتر از هر زمانی به جان آن افتاده است. هر دو سو حرف‌هایی می‌زنند که در رد ایده‌های طرف مقابل و دفاع از مواضع خودی است، اما مهم‌ترین اصل که نیاز به همکاری و برنامه‌ریزی برای اعتلای این ورزش است در حرف‌های آنان کمتر به چشم می‌خورد.

حسن میرقائمی که بتازگی از پست سرمربیگری تیم ملی ژیمناستیک کناره‌گیری کرده و از قضا به طور نسبی همدوره‌ای محتشمی در این تیم بوده و هر دو در یک عصر این تیم را در مسابقات بین‌المللی همراهی می‌کردند، پس از پذیرفته شدن استعفایش می‌گوید، اگر از سمت خود کناره‌گیری کرده، به دلیل اعمال نظر فدراسیون در خصوص انتخاب نفرات برتر، برنامه‌ها و اظهارات(به زعم وی)‌ ناصحیح فدراسیون در ارتباط با بازی‌های آسیایی گوانگ‌جو و همچنین روند استعدادیابی در این رشته، نامناسب بودن سالن و امکانات تیم ملی، ناهماهنگی و نبود یکرنگی در خانواده ژیمناستیک بوده است.

مشابه این دیدگاه‌ها در اظهارات خرسندل نیز که تا حدی با محتشمی و میرقائمی همدوره بوده است، خودنمایی می‌کند و نظر هر دوی آنان و بواقع هر کس که همچون آنها فکر می‌کند، این است که فدراسیون باعث تنزل ژیمناستیک شده و از نیروهای موجود بدرستی استفاده نمی‌کند و فقط به عده‌ای خاص بها می‌دهد.

به اعتقاد این گروه، فدراسیون چنان ضعیف کار کرده که شمار ورزشکاران مطرح این رشته و ملی‌پوشان و کسانی را که قابلیت راهیابی به میادین جهانی داشته باشند، از 7، 8 نفر فراتر نمی‌رود.

محتشمی تمام ادعاهای فوق را رد می‌کند و می‌گوید حتی اگر میرقائمی قصد استعفا از سمت خود را نداشت، وی مصمم بود او را کنار بگذارد و میرقائمی پیشدستی کرده و زودتر استعفا کرده است!

محتشمی در عین حال می‌گوید: «خرسندل شاید صاحب نظر باشد، اما به شرطی که ایده‌های او و نظایر وی غرض‌ورزانه نباشد.» او همین مساله را به میرقائمی هم بسط می‌دهد و می‌گوید: «ما هیچ اعمال نظری روی انتخاب ملی‌پوشان و نفرات برتر نداریم و هر کس جز این می‌گوید، هدف تشویش افکار عمومی را تعقیب می‌کند.»

موارد فوق و نظرات موافق و مخالف از سوی دو طرف، چیزی است که پایان‌ناپذیر می‌نماید و اگر حوصله داشته باشید و مجالی موجود باشد، می‌توان ده‌ها نمونه آورد و از مسائلی سخن گفت که دو طرف به عنوان ایرادهای اساسی طرف مقابل مطرح می‌کنند، ضعف امکانات در سالن ژیمناستیک و در دسترس نبودن اسباب و وسایلی که ظاهرا خریداری شده، از دیگر مواردی است که میرقائمی و همتاهای او روی آن مانور می‌دهند.

در حال حاضر که دو طرف بی‌رحمانه علیه یکدیگر میگویند امیدی به حل مشکلات نیست و آنچه در این میان به جا نمی‌ماند، وحدت و کار جمعی است. ای کاش سازمان تربیت‌بدنی در این ماجرا بسرعت ورود و تعیین تکلیف می‌کرد و به فکر این ورزش می‌بود.

اختلافات اخیر در این ورزش به حدی رسیده که حتی امکان همفکری ساده نیروها و نفرات موجود را از بین برده و به تبع آن چیزی نمانده است که بتوان برای رشد این ورزش روی آن حساب کرد و با تکیه بر آن اختلاف‌های طولانی و تاسف‌آور مورد بحث را حل و فصل کرد.

دور از مدال‌ها

همه اینها وقتی تاسف‌آورتر می‌شود که در نظر بگیریم، برخلاف اظهارات محتشمی نه‌تنها شانسی برای کسب مدال در مسابقات ژیمناستیک بازی‌های آسیایی گوانگ‌جو نداریم، بلکه در صورت حضور همه مدعیان قاره‌‌ای در مسابقات ژیمناستیک قهرمانی قاره نیز بختی برای ایستادن در 6 رده نخست برای ورزشکاران ما متصور نیست، بنا بر این معلوم نیست این همه دعوا بر سر چیست؟

وصال روحانی