تساوی تلخ درآزادی

ترتیب بازی‌های باقیمانده ایران کمی نگران‌کننده است. ایران ابتدا باید در هشتم فروردین در آزادی تهران میزبان عربستانی باشد که با شکست از کره شمالی در پیونگ یانگ حالا تنها به فکر بردن تیم ما است. بعد از آن هم دوباره با عرب‌های اماراتی در تهران بازی داریم. نوع بازی عرب‌ها همیشه برای فوتبال ما آزار دهنده بوده است. آنها درست زمانی که می‌دانند ایران نیاز به تمام امتیازهای بازی دارد بطور عجیبی دفاع می‌کنند تا از احساسی بازی کردن ایران نهایت استفاده را بکنند.

اوایل بازی با کره، چشم بادامی‌ها آمده بودند که تمام سه امتیاز را به همراه خودشان به سئول ببرند اما 20 دقیقه ابتدای بازی تحت تاثیر ورزشگاه و بازی خوب ایران قرار گرفتند تا ترجیح بدهند بیشتر بازی را اداره کنند تا فکر گلزنی باشند.

ایران هم حملات نامنظم و پراکنده‌ای را روی دروازه کره انجام می‌داد که سرانجامی نداشت. اما روی حرکت روبه جلوی حسین کاظمی و خطای کره‌ای‌ها روی او یک ضربه ایستگاهی نصیب نکونام شد تا او به کری‌های « پارک جی سون» هافبک منچستری کره‌ای‌ها پاسخ دهد.

آنها که در پی کسب سه امتیاز این دیدار بودند، برای جبران گل خورده، یک رشته حملات را بر‌روی دروازه ایران آغاز کردند که 3 موقعیت مناسب بر روی دروازه ایران را بدست آوردند که در این بین بازیکن خطرناک و موقعیت‌شناس کره‌ای‌ها، یک ضربه کاشته بر‌روی دروازه ایران بدست آورد. همین ضربه و دفع ناقص مهدی رحمتی باعث شد ستاره منچستری کره‌ای‌ها 70 هزار تماشاگر آزادی را ساکت کند !

این نتیجه مایوس‌کننده به عنوان ششمین تساوی دو تیم (برخلاف نظر کادر فنی به مردم، که قول پیروزی مقابل کره‌ای‌ها را در جهنم آزادی داده بودند) مسیر پرپیچ و خم‌تری به سمت صعود ساخت و شرایط را برای حضور ایران در جام‌جهانی آفریقای جنوبی دشوارتر از پیش کرد. هرچند در این دیدار تیم ملی ایران به‌مراتب بهتر از بازی‌اش با تایلند ظاهر شد اما تغییر فنی تیم ملی به آن میزان نبود که بتواند منجر به برتری مطلق شاگردان دایی شود.