گائل گارسیا برنال

 از آنجا که پدر و مادرش هر دو بازیگر تئاتر بودند، گائل کوچولو هم همراه آنها ‌ و بعضی وقت‌ها بدون آنها در نمایش‌های تئاتری ظاهر شد. تعداد نمایش‌هایی که او در این دوران بازی کرد، خیلی زیاد است. وی در اکثر این نمایش‌ها نقش‌های کوتاهی داشت، ولی همین حضور‌ها به او کمک کرد تا جلوی تماشاگران احساس ترس نکند و بازی برایش تبدیل به یک کار سخت و طاقت‌فرسا نشود. در 14 ‌سالگی سر از تلویزیون درآورد. مجموعه کمدی که او در سال 1992 بازی کرد، تبدیل به یکی از کارهای موفق آن سا‌ل این رسانه شد.

در همین ایام به صورت بازیگر اصلی فیلم‌های کوتاه آماتوری و دانشجویی درآمد، یکی از این فیلم‌ها به نام «سفر به کورازون» در سال 1996 نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم کوتاه شد. گارسیا برنال در نوجوانی وارد مدرسه درام و سخنوری لندن شد و در آنجا درس بازیگری خواند. در چند فیلم سینمایی نقش‌هایی را بازی کرد، ولی «آمورس پروس( »2000)‌ اولین فیلم مهم او بود که نه تنها یکی از نقش‌های اصلی و مهم فیلم را داشت بلکه خود فیلم هم موفقیت مالی و انتقادی خیلی خوبی کسب کرد.

این مساله نام وی را در سطح وسیعی مطرح کرد و امکان حضور در درام اجتماعی و همین‌طور مادرت(2001)‌ را فراهم کرد. این 2 فیلم در جشنواره‌های بین‌المللی هم موفقیت‌های خوبی کسب کردند و نام و چهره گارسیا برنال به صورت نام و چهره محبوب تماشاگران جدی و حرفه‌‌ای خارجی در آمد. بازی در «جنایت پدر آمارو( »2002)‌ اوج کار بازیگری این هنرپیشه است. دیگر فیلم‌هایی که گارسیا برنال پس از آن بازی کرده اگر چه عمدتا کارهای خوب و قابل ذکری هستند نتوانسته‌اند موفقیت این فیلم و کارهای قبلی او را تکرار کنند. این فیلم‌ها عبارتند از: «تحصیلات بد»، «خاطرات روزانه موتورسیکلت»، «بابل»، «گذشته» و «کوری.» وی سفر خود به اروپا در 17 سالگی را نقطه عطف زندگی خود می‌داند. او که 3‌‌سال در مدرسه درام و سخن‌وری لندن درس خواند، اولین جوان مکزیکی است که در این محل تحصیل کرد. مارچلو ماسترویانی، دانیل دی لوئیس و کلاوس کینسکی بازیگران مورد علاقه گارسیا برنال هستند، ولی بیشتر از همه خاویر باردم را دوست دارد. آرزوی بزرگ زندگی‌اش، همبازی شدن با او در یک فیلم سینمایی است.