روایت خاموش
دیروز سیاه و سفید است، روایت تصویری فقط دورنگ دارد، سیاه و سفید، با پسزمینهای از تانکها که زنجیرهایشان تن خیابان را شیار میزند، کمی آنطرفتر به فاصله چند قدم از انبوه تانکها مردم ایستادهاند، تصویر امام نظارهگر تانکهایی است که در خیابان رژه میروند.
امروز اما رنگی است، مسافران اتوبوس به خیابانهای اطراف چهارراه ولیعصر خیره شدهاند، دختری که از متن تصویر میگذرد، شاید اصلا نمیداند سالهای سال پیش نه از این نردهها خبری بود و نه از نوشته «فقط اتوبوس» وسط خیابان، سالهای سال پیش روزی مثل امروز به جای اتوبوس تانکها از این خیابان عبور میکردند و عابران مبهوت به صدای جدال زنجیر تانک و آسفالت خیابان گوش میدادند؛ صدایی که خیلی زود در غریو فریاد یک ملت گم شد.
چه حسی دارد این عکسهای سیاه و سفید، چه روایتی دارند این عکسها، خوب که نگاه کنی خاموشیشان به سخن درمیآید، حرف میزند، فقط کافی است کمی به این عکس خیره شوی، کمی فقط، تا صداهای پسزمینه را بشنوی، همهمه مردم، صدای غراغر زنجیرها، درختهای حاشیه خیابان در هر دو تصویر اما همانی بودهاند که هستند، سن و سالشان بالا رفته است، مثل آدمهای حاشیه خیابان که حالا جایشان را به آدمهای تازهای دادهاند، این رسم روزگار است، زمان میگذرد و تصویرها تغییر میکنند.
عکسها: آلفرد یعقوبزاده
گفت و گو
