حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
پرویز مظلومی:
اگر انقلاب نمیشد امروز ما نبودیم
وقتی میگوید اگر انقلاب نمیشد حتما الان ما نبودیم، میتوان فهمید یکی از فعالان روزهای پرشور دوازدهم تا بیستودوم بهمن بوده است، روزهایی که سرانجام به جشن پایکوبی ایرانیان در روز پیروزی انقلاب اسلامی ختم شد، پرویز مظلومی از آن دوران میگوید:
30 سال پیش چند سال داشتید؟
حدودا 21 سال.
از بهمن ماه 57 بگویید. کجا بودید و چه میکردید؟
در چنین روزهایی با جمعی از بچههای خیابان پیروزی در مسجد امام مجتبی(ع) واقع در میدان وثوق بودیم و دائما آنجا دور هم جمع میشدیم و در تمام درگیریها تا پیروزی انقلاب اسلامی شرکت داشتیم.
حتما تمام آن روزها برایتان خاطره است.
دقیقا همینطور است. حدودا یک سال با همان گروه همکاری داشتم که جزو افتخارات زندگیام است. شب 22 بهمن تا صبح در خیابانها درگیری بود. تانکها به خیابان ریخته بودند و در همان محله در درگیریهای نیروی هوایی شرکت داشتیم، پشتبامها به جبهه جنگ تبدیل شده بودند. همه با سلاح هر کاری که از دستشان برمیآمد برای پیروزی انقلاب انجام میدادند، در همان درگیریها تعدادی از دوستانمان شهید شدند و تعدادی دیگر امروز از افتخارات انقلاب و سرداران نظام هستند.
اگر انقلاب نمیشد شما الان کجا بودید؟
قطعا من و خیلی از دوستانم الان نبودیم، چون خیلی فعال بودیم و قطعا اگر انقلاب نمیشد زنده نمانده بودیم، اما ما اطمینان داشتیم که انقلاب مردم پیروز میشود، چون این حرکت یک خواست جمعی از طرف مردم بود.
یک خاطره خوب از آن دوران؟
بهترین خاطره همان همدلی و گذشت مردم بود. حرفها همه یکی بود. همه با اتحادی خاص در یک راه قدم برداشته بودند و اگر مشکلی هم بود خود مردم حل میکردند. آن موقع که مثل الان گاز نبود، زمستان آن سال نفت هم خیلی کم بود و مشکل اساسی برای مردم شده بود. یادم هست مردمی که نمیتوانستند نفت تهیه کنند همسایههای دیگر هرطور بود به آنها کمک میرساندند امیدواریم که این همدلیها همیشه وجود داشته باشد.
در فوتبال کجا بودید و چه میکردید؟
من در تاج آن زمان بازی میکردم که بعد از انقلاب باشگاه استقلال در بهارستان تشکیل شد، به تیم ملی هم توسط آقای حبیبی دعوت شدم، اما در همان دوران مینیسک پایم پاره شد و نتوانستم تیم ملی را در بازیهای آسیایی همراهی کنم.
سارا احمدیان
گفت و گو
