موسیقی و بود و نبود مدیر

از سوی دیگر رئیس مرکز موسیقی صدا و سیما هم چند ماهی بیش نیست کارش را آغاز کرده و مدت کوتاهی است که آثار مدیریت این مدیر قابل مشاهده است؛ بزرگ‌ترین و مهم‌ترین اثر حضور دکتر طهماسبی نسب ، حضور پررنگ مرکز موسیقی در مدیریت و نظارت بر پخش موسیقی شبکه‌های مختلف رادیو و تلویزیون است؛ کاری که از زمان مهدی کلهر و سپس علی معلم و دیگران تا به امروز عملی نشده بود. به نظر می‌رسد دکتر طهماسبی نسب با برنامه و با هدف معین کارش را شروع کرده است و خط مشی مشخصی برای خودش قائل است. جدای از این‌که این هدف انقباضی است یا انبساطی و به نفع و یا به ضرر موسیقی است باید اذعان کرد همین که مدیری برای حوزه فعالیت خود چارچوب و افقی قابل رویت ترسیم می‌کند، یک گام مثبت است. هرچند که حذف حدود 250 اثر از دایره بیش از 5000 قطعه موسیقایی رادیو و تلویزیون واکنش‌هایی را در این‌که کلید محدودیت موسیقی در صدا و سیما خورده است و... را در پی داشته است، اما هنوز برای قضاوت زود است. چه کسی می‌تواند مدافع پخش آثار مبتذل و بی‌اساس باشد و چه هنرمندی از گل آلود شدن فضای هنری در رسانه ملی منتفع می‌شود؟ از موضوع این یادداشت دور نشویم امروز دکتر خبری که به ظاهر برای زمانی کمتر از 6 ماه مدیریت دفتر موسیقی را عهده‌دار می‌شود، ابتدا باید اهداف خود را مشخص کند. بهترین چراغ و راهنمای دکتر خبری برای موفقیت آینده ایشان، مروری اندک به نقاط ضعف مدیران پیشین این دفتر است.

بازگرداندن اقتدار دفتر موسیقی برای برنامه‌ریزی فعالیت‌های موسیقایی در 2 بخش دولتی و خصوصی، برقراری تعامل مثبت با دیگر نهادهای موسیقایی نظیر صدا و سیما، حوزه هنری، خانه موسیقی و... ایجاد امنیت شغلی برای بیش از ده‌ها هزار فعال و حفظ کرامت هنرمندان این بخش، مشخص کردن حدود و ثغورفعالیت و همچنین ارائه ضوابط روشن برای صدور مجوزهای کنسرت و آلبوم از مهم‌ترین و اساسی‌ترین اقداماتی است که باید دکتر خبری دراین فرصت کوتاه انجام دهد. برای دکتر خبری آرزوی موفقیت و تاثیرگذاری مثبت در عرصه هنرموسیقی را داریم.