افول یک ستاره

اما حاشیه‌های سینمای ایران آنقدر پررنگ شده‌اند که اصل را تحت‌الشعاع قرار داده و دامن بیضایی را هم گرفته‌اند و اکنون در بیست‌و‌هفتمین جشنواره فیلم فجر پس از 9 سال که از ساخت فیلم سگ‌کشی می‌گذرد، در اولین روز جشنواره در حالی به تماشای فیلم «وقتی همه خوابیم»، جدیدترین فیلم بیضایی نشستیم که سوژه اصلی آن را حاشیه‌ها شکل داده‌اند، حاشیه‌هایی که دارند به اصل تبدیل می‌شوند و سینمای ایران را به نابودی نزدیک می‌کنند.

بیضایی همیشه در صحبت‌هایی کوتاه به خبرنگاران توضیح داده است که چرا فاصله ساخت 2 فیلم او طولانی می‌شود، اما با دیدن فیلم وقتی همه خوابیم می‌توان فهمید که کاسه صبر بیضایی آنقدر لبریز شده که تصمیم گرفته امکانی را که پس از سال‌ها برای ساخت یک فیلم برایش به وجود آمده، صرف ساخت فیلمی درباره «پشت صحنه سینما» کند و همه حرف‌های ناگفته خود را پس از سال‌ها سکوت در این فیلم بگوید. او ترجیح داد قصه زندگی آدم‌هایی را که دوست دارد، کوتاه کند و از روی شخصیت‌های چندلایه و چندوجهی خود بسرعت عبور دهد تا به همه بگوید که پشت صحنه سینمای ایران چه می‌گذرد .

 بیضایی تیر خلاصی را که سینمای ایران را نشانه گرفته، بدون هیچ واهمه‌ای و با بهترین میزانسن‌ها نشان داده است. همان‌گونه که فریدون جیرانی چند سال پیش با ساخت فیلم «ستاره می‌شود» از آن پرده برداشت، اما آنهایی که پشت صحنه را می‌چرخاندند از اکران این فیلم جلوگیری کردند و گفتند؛ خوبیت ندارد از روابط داخلی سینماگران در ملاءعام پرده‌برداری شود.

آن روابط مخفیانه به روش موریانه‌ها به کار خود ادامه دادند تا امسال بار دیگر از زاویه نگاه بهرام بیضایی به صورت یک فیلم در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآیند و شاید هم مانند فیلم ستاره می‌شود به بایگانی سپرده شود .

طاهره آشیانی