پلیس نیمه مخفی

بازی طبق معمول با یک داستان آبکی و میان‌پرده‌های فیلمی بی‌مزه شروع می‌شود. عبارت «طبق معمول» در این متن زیاد استفاده شده و دلیلش هم همان تکراری بودن بیش از حد بازی است! شما یک پلیس مخفی هستید که باید به گروه راننده‌های زیرزمینی نفوذ کنید.

شواهدی وجود دارد که این راننده‌ها را به گروه‌های قاچاق معروف شهر ربط می‌دهد. شخصیت‌ها بسیار سطحی هستند و به‌رغم سعی و تلاش سازنده‌ها، نمی‌شود هیچ ارتباطی با آن‌ها برقرار کرد. ‌ ‌

همان‌طور که بارها سران الکترونیک‌آرتز، مانند جان ریکیتلو و فرانک گیبیو اعلام کرده بودند، آندرکاور توسط یک تیم سازنده متفاوت (بلک‌باکس) با پرواستریت ساخته شده است. پرواستریت به‌خاطر رفتن به سبک مسابقات در پیست، در جذب مخاطب ناموفق بود. به همین دلیل در آندرکاور همه چیز مانند یکی از موفق‌ترین بازی‌های سری ‌NFS‌ یعنی موست‌وانتد طراح شده است. اما سازنده‌ها در راه زیاده روی کرده‌اند. زیرا از همان اول تا آخر بازی احساس می‌کنید یک نسخه‌تر و تمیز و خوشگل‌تری از موست‌وانتد جلویتان است. هوش مصنوعی رقیبان و پلیس‌ها هیچ فرقی با دو سال سال گذشته ندارد و مسابقات کماکان همان مسابقات قدیمی هستند.

همه وقایع در شهری به‌نام ترای‌سیتی ‌(Tri-City)‌ رخ می‌دهد. می‌توانید در خیابان‌های شهر به‌صورت آزادانه رانندگی کنید، اما این‌کار هیچ فایده‌ای ندارد. برخلاف بازی‌هایی همچون برن‌آوت، کسی بابت گشت‌وگذار در شهر و پیدا کردن سوراخ سنبه‌های آن به شما جایزه نمی‌دهد.

برای رفتن به محل مسابقات احتیاجی به رانندگی نیست، با زدن یک دکمه همه چیز انجام می‌شود. به همین دلیل به‌نظر می‌رسد طراحی کامل شهر کار بیهوده‌ای بوده باشد چون کسی انگیزه‌ای برای رانندگی در شهر ندارد.

مسابقات کاملا کلیشه‌ای و تکراری هستند. متاسفانه (یا خوشبختانه!) اثری از درگ‌ها و دریفت‌ها به‌چشم نمی‌خورد. طبق معمول هر مسابقه یا ‌Circuit‌ است یا ‌Sprint‌. مسابقات بزرگراه تنها حالت جدید در آندرکاور است که به‌خاطر هیجان زیادشان شاید بهترین هم باشند. در این حالت باید با رقیب در بزرگ‌راه مسابقه بدهید و مدت زمان یا مسافت مشخصی از او جلو بیفتید. به‌جز این، یک بخش از بازی به ماموریت‌ها اختصاص دارد. برحسب داستان، به شما ماموریت‌هایی شامل دزدیدن یا سالم رسانیدن یک اتوموبیل به گاراژ، محافظت از یک اتوموبیل در برابر مهاجمین، دزدیدن ماشین پلیس یا زدن خسارت به شهرداری داده می‌شود که برای درآمدن از یکنواختی موثر هستند.

مسابقه‌ها به‌طور محسوسی ساده‌تر از قبل هستند. دست فرمان مخصوص ‌NFS‌ که ده سال است دست نخورده مانده، در این بازی هم وجود دارد. اگر یک ‌NFS‌ دیگر هم بازی کرده باشید به‌سرعت با نحوه کنترل اتوموبیل‌ها آشنا می‌شوید. هوش مصنوعی حریف‌ها فاجعه است و به‌راحتی می‌شود از آنها جلو افتاد.

تعقیب‌های طولانی پلیس در آندرکاور بازگشته‌اند. طبق معمول پلیس‌ها بسیار خنگ هستند ولی به‌خاطر بالانس نبودن بازی، حسابی اعصاب می‌زنند.

مثلا دارید با بوگاتی ویرون نیترو می‌زنید اما با کمال تعجب مشاهده می‌کنید که یک ماشین پلیس واگن‌دار به‌راحتی از شما جلو می‌زند و سر راهتان را می‌گیرد! البته باگ‌هایی برای خلاص شدن از دست لشکر پلیس‌ها وجود دارد. یکی از آنها محدود تانکرها در قسمت بالایی نقشه است که وقتی بخواهید از روی سکوی پرش آن بپرید ولی نپرید(!) پلیس‌ها قاطی می‌کنند و می‌گذارند می‌روند!

باگ‌ها در آندرکاور زیاد هستند. با این‌که گرافیک بازی چندان چشمگیر نیست، اما بافت‌ها به‌صورت مرتب تغییر شکل می‌دهند. افت فریم زیاد دیده می‌شود و بنا به نقدهای آنلاین، این افت فریم در نسخه‌های پلی‌استیشن3 بیشتر است. بعضی وقت‌ها مشغول رانندگی زیر یک پل هستید که می‌بینید از آسمان روی سرتان ماشین نازل شد! این باگ‌ها حسابی به کیفیت بازی صدمه زده‌اند.

همه پیشرفت‌ها از نظر ظاهری، در بخش تیون کردن خلاصه می‌شوند. در آندرکاور شما امکانات بیشتری برای تغییر ظاهر اتومبیل خود و نقاشی روی آن دارید. پول در آوردن در این بازی کار ساده‌ایست و بنابراین می‌توانید به‌راحتی هر چند وقت یک‌بار تغییر ظاهر بدهید. در بخش صدا، آندرکاور یکی از بدترین بازی‌های سری ‌NFS‌ است. آهنگ‌ها روی اعصاب می‌روند و به‌ظاهر سازنده‌ها فکر می‌کرده‌اند برای گیتار هیرو لیست آهنگ انتخاب می‌کنند. ‌ ‌

آخرین شماره از ‌NFS‌ یک بازی اتومبیل‌رانی متوسط است که کوچک‌ترین قدمی فراتر از موست‌وانتد برنداشته. اگر اهل ‌NFS‌ هستید حتما از بازی کردن آن لذت خواهید برد زیرا آندرکاور همه خصوصیات خوب یک بازی ‌NFS‌ را دارد. اما اگر دنبال تجربه جدیدی هستید، باید به سراغ عناوین دیگر بروید. متاسفانه ‌PC‌ بازها در این زمینه دست‌شان برای انتخاب خیلی باز نیست. ‌

سید طه رسولی