250 هزار دلار برای چند ثانیه دویدن

پس از بازی‌های پکن بولت هر جا رفت، ده‌ها هزار نفر از او استقبال کردند و حتی محبوب‌تر از ستاره‌های فوتبال شد. پس بی‌دلیل نیست که کانادایی‌ها به تکاپو افتاده‌اند تا بولت را به سرزمین خود ببرند و او یک روز مهمان دانشگاه معتبر تورنتو باشد. حالا اگر همین آقای بولت، دونده و رکوردشکن و قهرمان المپیک نمی‌‌شد، معلوم نبود روزی قدم به دانشگاه تورنتو بگذارد. اگر خیلی درسخوان بود و نمره‌های عالی می‌گرفت و برگ پذیرش دانشگاه تورنتو را به او می‌دادند، باید کلی هزینه می‌کرد و دست آخر حتی اگر شاگرد اول دانشگاه می‌شد، چه بسا‌ تره هم برایش خرد نمی‌کردند. حکایت ورزش قهرمانی و حرفه‌ای آن هم در بالاترین سطح جهان، همین است.

یادش به خیر زمانی که پاوو نورمی، قهرمان فنلاندی و دارنده 9 مدال طلای المپیک می‌دوید،‌ بیچاره نورمی بابت این همه طلا پول نگرفت و زمانی هم که برای شرکت در یک مسابقه به آلمان رفت، به اتهام این که هزینه سفرش را آلمانی‌ها داده بودند، حرفه‌ای شناخته شد و از حضور در المپیک 1932 لس‌آنجلس محروم گردید.