نمایش دروغین برای غزه

صفحه اول روزنامه السفیر بیروت روز دوشنبه گویای همه چیز بود. در بالای صفحه عکسی متورم از جسد مردی فلسطینی به چاپ رسیده که تازه از زیر خرابه‌های خانه‌اش بیرون آورده شده و دو مرد از اعضای خانواده‌اش برای او عزاداری می‌کنند. پایین‌تر عکسی از اسرائیل چاپ شده که رهبران غربی با ایهود اولمرت نخست‌وزیر اسرائیل می‌خندند و شوخی می‌کنند. خود اولمرت از خنده در حال غش بود. سیلویو برلوسکونی با دست‌هایش روی شانه اولمرت به شدت می‌خندد و نشانی از غم در آنها دیده نمی‌شود. در سمت راست اولمرت، نیکلا سارکوزی فرانسه با احمقانه‌ترین خنده‌هایش نشسته بود. به نظر می‌رسید فقط آنگلا مرکل صدراعظم آلمان این فروپاشی اخلاقی را درک می‌کند. او حداقل نمی‌خندد. در زمانی که فلسطینیان برای قربانیان خود عزادارند، اروپا می‌خندد. شگفت‌آور نیست که در خیابان‌های بیروت بازار فروشندگان روسری‌ها و پرچم‌های فلسطین داغ‌داغ بود. حتی بعضی از جدی‌ترین دشمنان فلسطین در لبنان در همبستگی با مردم غزه چفیه فلسطینی پوشیدند. تلویزیون الجزیره بارها تصاویر فلسطینیانی را نشان داد که اجساد متلاشی شده عزیزان خود را حمل می‌کردند: «بیش از 1300 کشته در غزه، که 400 نفرشان زن و کودک بودند. 13 اسرائیلی نیز در جنگ کشته شدند که سه نفرشان غیرنظامی بودند.» این نیز گویای همه چیز بود.

تمام روز اعراب مجبور بودند از تلویزیون‌ها رهبران خود را ببینند که در اجلاس سران عرب در کویت دارند سر و وضع و ظاهر خود را درست می‌کنند تا جلوی دوربین‌ها بهتر ژست بگیرند. پادشاهان و روسای جمهوری که مدعی هستند بر اعراب حکومت می‌کنند نیز مدام می‌خندیدند و دست می‌دادند و سعی می‌کردند وانمود کنند یکپارچه پشت سر مردم فلسطین، که به شدت به آنان خیانت شده، ایستاده‌اند.

حتی محمود عباس، رهبر بی‌اختیار و ناتوان «فلسطین» هم آنجا بود و می‌کوشید در میان آن جمع بهتران اهمیتی دست و پا کند. به این موجودات برتر در میان انبوه جنازه‌های غزه شاید باید رحم کرد. چه کار دیگری از دست آنان برمی‌آید؟ عبدالله پادشاه عربستان اعلام کرد 750 هزار دلار برای بازسازی غزه می‌دهد اما تاکنون چند بار اعراب و اروپاییان به غزه پول داده‌اند که اسرائیل کمی بعد حاصل آنها را با بمبارانی از بین نبرده باشد؟!

پادشاه خوب، چنان که گویی اسرائیلی‌ها دارند به او گوش می‌دهند، گفت «اسرائیل باید درک کند انتخاب بین جنگ و صلح همیشه باز نخواهد بود و ابتکار اعراب (برای شناسایی اسرائیل در مقابل خروج اسرائیل به مرزهای 1967 آن) که امروز مطرح است همیشه مطرح نخواهد بود.» اما چند بار و چند جسد باید از خرابه‌ها بیرون کشیده شود تا سعودی‌ها بفهمند که وقت گذشته است؟!

اسرائیلی‌ها گستاخانه پیشنهاد زمین برای صلح را در سال 2002 رد کردند اما روز دوشنبه ناگهان بار دیگر به آن علاقه نشان دادند. سخنگوی دولت اسرائیل چنان که گویی دولتش هرگز آن را رد نکرده گفت «ما همچنان مشتاق مذاکره با همه همسایگان خود بر مبنای آن ابتکار هستیم.»

البته بشار اسد رئیس جمهوری سوریه جمعه گذشته در قطر این ابتکار را رد کرد و گفت اسرائیل باید «موجودیتی تروریستی» اعلام شود.

اما محمود عباس روز دوشنبه با اعلام این که «تنها انتخاب» برای اعراب صلح کردن با اسرائیل است به حقارت بیشتر تن داد.

وی گفت این «قصورهای» اعراب بود که منجر به شکست ابتکار 2002 و رد آن به وسیله اسرائیل شد. توجه دارید. همه چیز تقصیر اعراب بود و این یکی تقصیر رهبر «فلسطین» است.

تعجبی ندارد که مامور آمریکا در مصر، شخصی به نام حسنی مبارک، شعار آزموده شده قدیمی «صلح در خاورمیانه ضرورتی است که نمی‌تواند به تاخیر انداخته شود» را تکرار کرد و بعد امیر کویت حسنی مبارک و شاه عبدالله اردن شاه عبدالله دیگر عربستان را دعوت کرد با هم ناهار میل کنند و به خصومت‌ها خاتمه دهند. تلویزیون الجزیره در حالی که این حکام مستبد درباره اختلافات کوچک خود حرف می‌زدند انبوه اجساد متلاشی شده را نشان می‌داد که پس از روزها از زیر آوار ساختمان‌ها بیرون کشیده می‌شدند. واقعا هیچ تفسیری برای توصیف این نمایش دروغین کفایت نمی‌کرد.

رابرت فیسک
ایندپندنت
علی کسمایی