هوش؛ آن هم از نوع مصنوعی

از زمان توسعه نخستین سیستم‌های رایانه‌ای دیجیتالی در دهه 1940 میلادی، محققان دریافتند می‌توانند با در نظر گرفتن برنامه‌های نرم‌افزاری مناسب، انجام فعالیت‌های بسیار دشوار و پیچیده مانند نتیجه‌گیری از قضایای ریاضی یا بازی شطرنج را به رایانه‌ها سپرده و مطمئن باشند که آنها می‌توانند در این زمینه‌ها به نتایج مطلوبی دست یابند؛ اما همچنان علی‌رغم پیشرفت‌های به دست‌ آمده در زمینه‌ افزایش سرعت پردازش داده‌ها در سیستم‌های رایانه‌ای و همچنین افزایش توانایی و ظرفیت حـافـظـه رایـانـه‌هـا، هـیـچ بـرنـامـه‌ای وجـود نـدارد که بتواند توانایی‌های ذهنی انسان را برای کاوش پیرامون یک موضوع در زمینه‌های مختلف، یا به‌عهده گرفتن انجام اموری که مستلزم برخورداری از دستاوردهای علمی روز است، داشته باشد. برخی از این برنامه‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که توانسته‌اند از عملکردی در سطح افراد متخصص و کارشناس در انجام فعالیت‌های بخصوصی برخوردار باشند. نخستین تحقیقات در زمینه هوش مصنوعی در اواسط قرن بیستم میلادی توسط آلن ماتیسون تورینگ منطق‌شناس بریتانیایی که از پیشگامان حوزه رایانه بود، انجام شد و به همین سبب از او به عنوان پدر هوش مصنوعی یاد می‌شود. او بر این باور بود که مغز انسان‌ها از بسیاری جهات شبیه به یک ماشین محاسباتی دیجیتالی است. تورینگ در سال 1935 دستگاهی را طراحی کرد که مجهز به یک حافظه نامحدود و یک پویشگر بود که در حافظه حرکت کرده و با خواندن آنچه پیدا می‌کرد، علائمی را در حافظه ثبت می‌کرد.

حرکت پویشگر تحت کنترل برنامه‌ای بود که در حافظه به صورت علائم مشخصی ثبت شده بود. این طرح اولیه که امروزه تحت عنوان ماشین تورینگ از آن نام برده می‌شود، مبنای اولیه طراحی و ساخت رایانه‌های امروزی است. تورینگ در سال 1947 با ارائه یک سخنرانی درباره هوش رایانه‌ای، از رایانه‌ها به عنوان ماشین‌هایی صحبت کرد که از تجربیات گذشته درس می‌گیرند. او در سال 1948 با ارائه مقاله‌ای تحت عنوان دستگاه‌های هوشمند بسیاری از مفاهیم اصلی و اولیه هوش مصنوعی را معرفی کرد. اما از آنجا که از چاپ آن در مجلات علمی معتبر خودداری کرد، بسیاری از ایده‌های او بعدها توسط افراد دیگری مطرح شده و به نام آنها به ثبت رسید.