اتفاق روز
خداحافظ قهرمان
رضا پورعالی: با شنیدن خبر خداحافظی ساعی از دنیای قهرمانی، ناخودآگاه یاد همان شبی افتادم که او در سالن تکواندوی المپیک پکن، اشک میلیونها ایرانی را با کسب مدال طلایش درآورد و خودش هم گریهکنان در آغوش مربیان آرام گرفت. همان شب صحبت بر این بود که ساعی میخواهد برای همیشه از دنیای قهرمانی خداحافظی کند؛ اما ساعی در کنفرانس خبری در حالی که سنگینی مدال طلا را با لذتی وصفناپذیر بر گردنش احساس میکرد، با صدایی لرزان در جواب خبرنگار جامجم گفت: «برای خداحافظی از دنیای قهرمانی باید بیشتر فکر کنم. پس از 15 سال سختی کشیدن در این رشته، برایم دشوارترین تصمیم همین خداحافظی از تکواندو است.»
حالا 2 ماه و نیم از آن روز میگذرد و این شاید همان زمانی بود که ساعی برای رسیدن به تصمیم بزرگش نیاز داشت؛ خداحافظی از دنیای قهرمانی.
باید اعتراف کرد که ساعی یک نابغه بود. او یک ورزشکار نادر بود، نه به خاطر اینکه تنهای طلای کاروان ایران را در المپیک پکن به دست آورد و نه به خاطر اینکه لقب پرافتخارترین ورزشکار تاریخ ایران را یدک میکشد. او یک نابغه بود برای اینکه خودش برنامه افتخارآفرینیهایش را ترتیب میداد و نیازی به زور و فشار دیگران نداشت. او حتی برای ستاره شدن به دنبال انگیزههای مالی هم نبود و فقط به خاطر خودش و مملکتش بود که ریاضت میکشید. در عین حال ساعی از هوش و ذکاوت بالایی برخوردار بود و همین خصیصه هم به او کمک کرد تا در 3 دوره متوالی المپیک روی سکو برود. او برای ستاره شدن به هیچ مربی یا اردوی خاصی نیاز نداشت و همیشه خودش آقای خودش بود. ساعی میدانست چه زمان باید تمرین کند، چه زمان باید پیه فشار سنگین تمرینات را به تنش بمالد و چه زمان باید برای رسیدن به اوج آمادگی استارت بزند.
با این ویژگیهای ممتاز ساعی ظرف 8 سال همواره خودش را در صدر تکواندوکاران دنیا نگه داشت و با کسب 2 مدال طلای المپیک سیدنی و پکن و یک مدال برنز المپیک آتن نامش را بالاتر از تمام ورزشکاران افتخارآفرین ایران ثبت کرد.
شنبه و در روز افتتاحیه نخستین دوره مسابقات غرب آسیا، این قهرمان بزرگ برای همیشه با تکواندو خداحافظی میکند. قطعا دل شیاپچانگ هم برای قدمهای مصمم این اسطوره تنگ خواهد شد.
گفت و گو
