زنگ ورزش کش می‌آید

به هر روی، خبر خوش اختصاص 45 میلیارد تومانی اعتبار به ورزش دانش‌آموزی نشان می‌دهد که این وزارتخانه آنقدرها هم مظلوم نیست؛ چراکه به مدد آن ساعات ورزش دانش‌آموزان به 3 ساعت افزایش یافته و قرار است در صورت استمرار اختصاص این گونه اعتبارات حتی به 4 ساعت هم افزایش یابد که در این صورت 2 ساعت به طب ورزش و 2 ساعت به ورزش‌های تخصصی اختصاص می‌یابد.

به نظر می‌رسد اگر تا به حال زنگ ورزش بین تمام ساعات درسی مظلوم واقع شده، اگر معلمان ورزش نادیده گرفته شده‌اند، اگر استخدام معلمان ورزش از همه دیرتر انجام شده و ... از این پس با 45میلیارد تومان توجه بیشتری به ساعت ورزش شود. در حالی که تجربه ثابت کرده حتی در مدارس غیردولتی که از وضعیت مساعد بودجه‌ای برخوردارند، نبود باور و فرهنگ ورزش بخصوص در میان مدیران و معاونان مدارس و نبود حمایت آموزش و پرورش مناطق از ساعات ورزش منجر به مظلومیت آن شده است، همین که آموزش و پرورش به‌رغم داشتن نیروهای مازاد با کمبود 11 هزار مربی ورزش روبه‌رو است، نشان می‌دهد که نظام آموزش کشور در کنار نداشتن بودجه، باوری هم به تاثیرگذار بودن این ساعت ندارد.

بسیاری از فارغ‌التحصیلان رشته‌های ورزشی در دانشگاه‌ها آماده‌اند تا به جمع مربیان ورزش بپیوندند؛ اما همین نگاه مدیریتی سد راه حرکت‌های روبه‌ جلو بوده است.

 افزایش بودجه 45 میلیارد تومانی در این بخش در نخستین قدم نیازمند برنامه و سازوکار و در قدم دوم، شفاف‌سازی اختصاص بودجه در ورزش دانش‌آموزی است. اگر این بودجه بدون برنامه و تعریف دقیق میان مدیران مناطق و مدارس توزیع شود، به صرف این که عدالت برقرار شده، شکی وجود ندارد که مدیران این بودجه را به‌زعم خود صرف اموری می‌کنند که از نگاهشان مهم‌تر و کاربردی‌تر است، پس اختصاص بودجه بدون شفافیت، بدون برنامه و اصلاح نگرش‌ها یعنی اتلاف آن، یعنی ورزش و چند توپ والیبال، یعنی زمان پرسه زدن در حیاط مدرسه و یعنی...