دهکده پر جنب و جوش‌

بنگال از فیلمسازان مستقل و غیرمتعارف سینمای هند است که فیلم‌هایش تا به امروز حال و هوایی روشنفکرانه داشته‌اند و خلاف جهت سینمای عامه‌پسند و فراگیر هند  که مرکز آن در بمبئی است و همه آن را به نام بالیوود می‌شناسند  حرکت کرده‌اند. او در کنار ساتیا جیت رای و مرینال سن، سردمدار سینمای انسانی و فکور هستند که کارهایشان در بین جشنواره‌ها و منتقدین سینمایی محبوبیت زیادی دارند. «به ساجانپور خوش آمدید» اولین فیلم سینمایی بنگال است که در حال و هوای سینمای بالیوودی ساخته شده است. شریاس نالپاده که سال قبل فیلم بسیار پرفروش «ام شانتی‌ام» را در کنار شاهرخ‌خان روی پرده سینماهای هند داشت، در این فیلم کمدی نقش اصلی را بازی می‌کند.  دیگر بازیگران فیلم عبارتند از: کونال کاپور، دیویا دوتا، آمریتا رائو، کاسپال شارما و راجیت کاپور.

قصه‌

ماداف (با بازی تالپاده)‌ جوانی خوش‌قلب و مهربان است که در یک دهکده کوچک همراه مادر پیرش زندگی می‌کند. او تا مرحله دیپلم تحصیل کرده و در بین همسایگان و عموم مردم محبوبیت خاص دارد. علت این محبوبیت فقط در خوش‌قلبی ماداف نیست. او جزو معدود افراد تحصیل‌کرده روستاست برخلاف بقیه اهالی روستا که به کار کشاورزی مشغول‌اند، ماداف با قلم و کاغذ سر و کار دارد. او هر روز صبح با یک جعبه جلوی در خانه خود می‌نشیند و اهالی ده یکی یکی به دیدن او می‌‌آیند. شغل او نامه‌نگاری است و برای اقوام اهالی بی‌سواد ده که در نقاط مختلف هستند، نامه می‌نویسد. در عین حال، نامه‌هایی را هم که برای اهالی ده نوشته شده برایشان می‌خواند. به این ترتیب او از جزئیات زندگی تمام اهالی ده باخبر است، زیرا در جریان تمام خبرهایی که دو طرف در نامه‌های خود اعلام می‌کنند، قرار می‌گیرد. ماداف به اهالی ده مشاوره می‌دهد و حتی بعضی وقت‌ها احساسات خودش را هم در دل این نامه‌ها جای می‌دهد. با این وجود او از این شغل چندان راضی نیست و می‌خواهد آن را رها کند. علاقه اصلی او نگارش یک کتاب است و در همین حال سعی دارد رضایت خاطر همسایه قدیمی‌اش کاملا (با بازی رائو)‌ و خانواده‌اش را برای ازدواج جلب کند.

اهالی دهکده با استعفای ماداف مخالفند، زیرا دیگر کسی را ندارند که برایشان نامه بنویسد و نامه‌های آنها را بخواند. ماداف بر سر یک دوراهی گیر کرده و نمی‌داند چه کند، تا این‌که اتفاق تازه‌ای در دهکده می‌افتد.

نقد

شیام بنگال برای فیلمش یک دهکده جذاب را انتخاب کرده است، با آدم‌هایی که شنیدن سرگذشت آنها خیلی جالب است. فیلم دارای کاراکترهای متعددی است که نقش‌های کوتاهی در دل قصه دارند. هر یک از آنها ماجراهایی دارند که هنگام رودررویی با ماداف، تماشاچی متوجه مسائل آنان می‌شود. این قصه‌های کوتاه وقتی
در دل فیلم به یکدیگر وصل می‌شوند، کلیتی را خلق می‌کنند که تماشایی، جذاب و شورآفرین است. شاید این قصه‌های کوتاه، هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند، ولی وجود کاراکتر ماداف باعث می‌شود تا یک خط پیوسته برایشان به وجود بیاوریم. این کاراکترهای متنوع و دیوانه‌کننده، فضای شاد و کمدی فیلم را رونق می‌دهند. با ورود هر شخصیت تازه، قصه فیلم مثل یک کار اپیزودی وارد مرحله و فضای تازه‌ای می‌شود. در این حالت، باید قصه شخصیت قبلی را رها کرده و به سراغ فرد جدید برویم. تماشاچی در شگفت می‌ماند که یک چنین دهکده کوچکی، چقدر قصه و ماجراجویی دارد. نحوه پرداخت این کاراکترها خیلی خوب است و بنگال کاراکترهایی جذاب و سرگرم‌کننده خلق کرده است. هیچ‌یک از این شخصیت‌ها نمی‌خواهند بانمک بازی یا عمل کنند. آنها خیلی ساده در حال انجام کارهای روزمره خود هستند. اما وقتی کارهای آنان در تضاد با زندگی روزمره قرار می‌گیرد، آن نمک و کمدی ویژه خلق می‌شود. البته بخش اصلی قصه فیلم روی دو کاراکتر ماداف و کاملا استوار است و بقیه کاراکترها، آدم‌های فرعی ماجرا هستند. ماداف در نامه‌های کاملا دست می‌برد و نمی‌داند که آخر و عاقبت چنین کاری چقدر می‌تواند سخت و نگران‌کننده باشد.

با آن که به ساجانپور خوش آمدید کاری کمدی است، اما لحظاتی جدی هم دارد و لحن اجتماعی آن باعث می‌شود تا فیلم را یک کار سیاه و تا حدودی غیرمتعارف ارزیابی کنیم. علت اصلی امر را هم باید در نوع تفکر سازنده‌اش شیام بنگال جستجو کرد که نوع کارش هنوز با سینمای عامه‌پسند هند فاصله زیادی دارد. در فیلم صحنه‌های زیادی هستند که حال و هوای احساسی دارند و حتی چند قطره اشک هم به چشم بیننده می‌آورند. قصه یکی دو تا از کاراکترهای فرعی هم به تراژدی ختم می‌شود. با این حال دهکده‌ای که بنگال در فیلمش ترسیم می‌کند یک دهکده واقعی است و شباهت زیادی به دهکده‌های خیالی و دروغین محصولات بالیوودی ندارد. به همان اندازه آدم‌هایش هم واقعی هستند. یک تفاوت عمده دیگر فیلم با بقیه کارهای بالیوودی، در
کوتاه بودن آن است. در شرایطی که فیلم‌های هندی نزدیک 3 ساعت هستند، به ساجانپور خوش آمدید کمی بیش از 2 ساعت است. در این فیلم خبری هم از موسیقی و آوازهای متداول فیلم‌های بالیوودی نیست. به گفته منتقدان، فیلم اثری کاملا تماشایی است که لحظه‌های ناب و تازه زیادی دارد. این تازگی به ویژه در بخش اول فیلم (و تا قبل از این که بار کمدی آن کم شده و به سمت لحن جدی برود)‌ به چشم می‌آید. بازی‌های فیلم ساده و بدون اغراق است و نشان می‌دهد که بنگال هنوز هم استاد بازی گرفتن از بازیگرانش است.

کیکاووس زیاری‌