شخصیت دوری گزین
هر انسانی یک ویژگی اخلاقی دارد. برخی آدمها زود آشنایند، برخی دیر آشنا، بعضی درونگرا ، بعضی برونگرا و برخی هم دوری گزین. این مقاله به ویژگی شخصیتهای دوریگزین میپردازد. خصوصیات عمده این اختلال شخصیت عبارت است از حساسیت زیاد به طرد، تحقیر یا شرمنده بودن.
افراد عادی به شنیدن نظر و ارزیابی دیگران علاقه دارند، اما این بیماران، با کوچکترین اشاره منفی از سوی مردم، مستأصل و بشدت متزلزل میشوند؛ بنابراین از برقراری ارتباط سالم و صمیمی با دیگران دوری میجویند و در ارتباطات محدودی که دارند نیز دائما منتظرند دیگران آنها را تحقیر و تمسخر کنند.
آنها ممکن است با یک یا دو دوست رابطه نزدیک برقرار کنند، اما تداوم این دوستی، بستگی به پذیرش بلاشرط آنان از سوی دوستان دارد.
این افراد، غالباً افسرده و مضطرب هستند و از عدم کفایت خود در برقراری روابط اجتماعی، خشمگین میشوند. در روابط خانوادگی، شغلی، اجتماعی و زناشویی دچار مشکلات زیادی میشوند.
شیوع این اختلال در مردان و زنان تقریبا به طور یکسان متداول است. علت اصلی ایجاد کننده این مشکل، اختلالاتی است که در دوران کودکی و نوجوانی بین افراد مهم خانواده در رابطه با کودک و همچنین در برقراری روابط اجتماعی و عاطفی او پیش میآید.
یعنی بی ارتباطی، تنهایی و نیاموختن روابط اجتماعی در خانواده سبب میشود زمینه این نوع اختلال شخصیت در بزرگسالی ایجاد شود. خانوادههایی که در ارتباط با کودکان خود بیتفاوت، بی علاقه، بیارتباط، گوشهگیر و بیاحساس هستند، اساس ایجاد این نوع اختلال را در کودک پیریزی میکنند. این اشخاص بسیار تشنه محبت و پذیرش دیگران هستند.
یکی از ویژگیهای اصلی اختلال شخصیت دوری گزین، رویگردانی است، از مردم، از تجربیات جدید و حتی از تجربیات قدیمی. در این اختلال معمولاً ترس از احمق به نظر رسیدن با میل شدید به پذیرش و محبت ترکیب میشوند.
افرادی که دچار این اختلال هستند بسیار علاقهمندند وارد روابط اجتماعی یا فعالیتهای جدید شوند، اما تا وقتی قول پذیرش غیرانتقادی به آنها داده نشده باشد دوست ندارند حتی به مخاطرات جزیی اقدام کنند.
آنها خجالتی هستند. کوچکترین نشانه عدم تایید توسط دیگران و کوچکترین اثر شکست بالقوه موجب دوریگزینی آنها میشود. آنها رویدادهای آشکارا بیضرر را تمسخر تعبیر میکنند.
افراد مبتلا به این اختلال از ناتوانی نسبیشان در برقراری رابطه بیدردسر با دیگران ناراحت هستند که این خود به عزت نفس کم آنها میافزاید و به نوبه خود آنها را نسبت به انتقاد و سرافکندگی حساستر میکند. این احتمال هم وجود داردکه افراد مبتلا به اختلال شخصیت دوری گزین در موقعیتهای اجتماعی مضطربترند و برای کنار آمدن با این موقعیتها از مهارتهای اجتماعی ضعیفتری برخوردارند.
صابر محمدی
گفت و گو
