چگونگی مقابله با تجاوز روسیه‌

تجاوز روسیه 2 سوال ضروری را برای ما مطرح می‌کند: حالا چگونه به بهترین شکل گرجستان را باثبات کنیم و چگونه برای روسیه روشن کنیم که عملکرد یک‌جانبه آن خطرناک و غیرقابل قبول است. جنگ در گرجستان یک مساله جدی طولانی‌مدت‌تر را نیز مطرح می‌کند: چگونه می‌توانیم به بهترین شکل نظام بین‌المللی متکی بر مقرراتی را به وجود آوریم که از امنیت دسته جمعی ما حمایت کند و ارزش‌های مشترک ما را پاس بدارد؟

در اجلاس سران اروپا در بروکسل ما نخست برای تسکین رنج‌های صد هزار غیرنظامی گرجی که خانه‌های خود را از دست داده اند، متحد خواهیم شد. انگلیس قبلا تعهد کرده است 2 میلیون پوند بپردازد و من از شرکا خواهم خواست نه فقط نیازهای آنی گرجستان بلکه نیازهای طولانی‌مدت مربوط به توسعه و بازسازی آن را نیز تامین کنند. ما ناظران صلح را مستقر خواهیم کرد تا درباره موارد نقض آتش‌بس بهتر قضاوت کنند، شخصیتی برجسته را منصوب می‌کنیم تا تلاش بشردوستانه و سیاسی را به پیش ببرد و با اعزام هیاتی از ناتو به تفلیس از کمیسیون گرجستان ناتو پشتیبانی خواهیم کرد.

گرجستان پیامدهای این مناقشه را به خوبی احساس کرده است. این مهم است که اجلاس سران اروپا همچنین به روسیه نشان دهد که اقدامات آن پیامدهای واقعی و جدی دارد. هیچ‌کس خواهان جنگ سرد جدید یا محاصره روسیه نیست. اما وقتی روز شنبه با مدودف رئیس‌جمهور روسیه صحبت کردم به او گفتم منتظر واکنش قاطعانه اروپا باشد، همچنان که دیوید میلیبند (وزیر خارجه انگلیس) گفته است، رابطه با روسیه نمی‌تواند به حال عادی بازگردد مگر این که روسیه به طور کامل تمامیت ارضی گرجستان را تعهد کند و نیروهایش را به مواضع سابق خود عقب ببرد.

روسیه به عنوان یک قدرت اقتصادی مهم پدیدار شده و تجارت آن به 4 برابر افزایش یافته است. مسکو با بهره‌برداری از مزایای یک نظم جهانی باثبات که بر مبنای موافقت‌نامه‌هایی استوار است که تجارت و سرمایه‌گذاری را ممکن و سودآور می‌سازد به این موفقیت نائل آمده، و ثبات و اطمینان بیشتری در روابط بین‌المللی به وجود آورده است. از طرف دیگر، هنگامی که روسیه با جنبش‌های تجزیه‌طلب در چچن و داغستان مبارزه می‌کند، از دیگران انتظار دارد به یکپارچگی ارضی آن احترام بگذارند و اعلامیه‌های استقلال آنها را به رسمیت نشناسند.

به این دلیل وقتی روسیه از موضوعی مثل اوستیای جنوبی شکایت دارد، به جای اقدام یک‌جانبه با توسل به زور باید به صورت چندجانبه براساس رضایت طرفین اقدام کند. به اعتقاد من روسیه درباره ماهیت مسوولیت‌های خود به عنوان عضوی برجسته و مورد احترام از جامعه بین‌المللی با انتخابی مواجه است. پیام من به روسیه ساده است: اگر می‌خواهید در صدر سازمان‌هایی مانند هشت کشور گروه صنعتی، سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، و سازمان تجارت جهانی از شما استقبال شود باید بپذیرید که با حقوق، مسوولیت‌ها می‌آیند. ما می‌خواهیم روسیه در گروه هشت و سازمان‌های دیگر شریکی خوب باشد، اما مسکو نمی‌تواند مقرراتی را که باید از آنها پیروی کند، انتخاب کند و برگزیند.

ده برابر شدن قیمت جهانی نفت در دهه گذشته نشان داده است که رو آوردن به منابعی غیر از نفت و متنوع کردن آن نیز یک ضرورت اقتصادی است. انگلیس از 80 درصد خودکفایی کنونی در زمینه نفت و گاز تا سال 2020 مجبور خواهد بود تقریبا دوسوم گاز و بیش از نیمی از نفت مورد نیاز خود را وارد کند، دقیقا در شرایطی که مردم بیشتری به دنبال منابع طبیعی کمتر هستند، و بازارها بی‌ثبات‌تر می‌شوند و در حالی که کشورهایی مانند روسیه به حد فزاینده‌ای از منابع انرژی خود به عنوان ابزارهای سیاسی استفاده می‌کنند به نظر می‌رسد که انگیزه‌های امنیتی برای این تغییر نیز نیرومندترند.

بدون اقدام فوری، با خطر وابستگی به شرکای بی‌ثبات یا غیرقابل اعتماد در زمینه انرژی مواجه هستیم و به این دلیل است که ما در انگلیس در حال قانونی کردن تعهدات خود برای کاهش انتشار گاز دی‌اکسید کربن تا 60 درصد تا سال 2050 هستیم و در نظر داریم کارخانه‌های برق هسته‌ای قدیمی خود را جایگزین واصلاح کنیم، استفاده از سوخت‌های سبزتر برای تامین برق خانه‌ها و تجارت خود را تشویق کنیم و شیوه سفر کردن خود را تغییر دهیم. اروپا نیز نیازمند اقدام است. اجلاس بروکسل باید فوریت را به فعالیت در دستور کار انرژی اروپا اضافه کند. ما باید با سرعت بیشتر با سایر تولیدکنندگان نفت و گاز رابطه برقرار کنیم. واکنش ما باید شامل تشدید تلاش‌ها برای تکمیل یک بازار واحد گاز و برق، و دفاع دسته جمعی برای تضمین عرضه انرژی ما باشد.

من به رهبران اروپا نیز توصیه خواهم کرد سرمایه‌گذاری برای طرح استفاده از منابع انرژی دریای خزر را افزایش دهند تا از وابستگی ما به روسیه کاسته شود. شرکای اروپایی را تشویق خواهم کرد به جای بستن قراردادهای جداگانه انرژی با روسیه از قدرت چانه‌زنی مشترک ما استفاده کنند. و چون ضرورت زیست محیطی فوری است، ما باید پیشنهادی بلندپروازانه در زمینه آب و هوا و انرژی برای سال 2020 تا پایان امسال ارائه دهیم.

به این دلیل است که بر نظام متغیر جهانی نمی‌توان با نهادهایی که در وسط قرن گذشته طراحی شدند، حکومت کرد. ما اکنون می‌دانیم برای ایجاد یک نظام موثر از مقررات بین‌المللی باید کار فراوانی انجام دهیم. ما باید نظام حکومت جهانی را برای برخورد با چالش‌های جهان وابسته به هم خود تقویت کنیم. ما باید شکل بافت جهانی خود را برای برخورد با چالش‌های جدید: تغییر آب و هوا، امنیت انرژی، فقر، و مهاجرت تغییر دهیم و در جهت انجام این کار باید برای حفظ منافع حیاتی و ارزش‌های اساسی خود ایستادگی کنیم.

منبع: آبزرور /  ترجمه: علی کسمایی‌

متن کامل را در جام‌جم آنلاین بخوانید.