رویایی به نظر می رسد ولی ممکن است به همین زودی ها محقق شود

تلاش محققان زیرکی که درباره تاثیر ژنتیک بر چاقی یا لاغری ما مطالعه می کنند ، ممکن است بزودی پاسخ این پرسش را معلوم کند

کد خبر: ۱۹۹۱۰

که چرا یک رژیم غذایی سفت و سخت ، طول عمر بسیاری از حیوانات را افزایش می دهد؛ رونالدکان در دانشکده پزشکی هاروارد در بوستون به همراه همکارانش ، توانسته اند طول عمر موشها را 18درصد افزایش دهند، آن هم فقط با جلوگیری از تجمع چربی در سلولهای خاصی از بدن موشها. به این ترتیب ، شاید بزودی معلوم شود که دست کم در حیوانات ، لاغری و نه لزوما رژیم غذایی می تواند باعث افزایش طول عمر باشد. این نتیجه ، واقعا نتیجه جالبی است . این موشها هر چه دلشان خواسته است ، خورده اند؛ در عین حال لاغر مانده اند و بیشتر هم عمر کرده اند. این دیگر خیلی دور از انتظار است . اینها جملاتی است که سیتیاکنیون ، پژوهشگر دانشگاه کالیفرنیا در سان فرانسیسکو که مدتهاست بر روی موضوع طول عمر انسان تحقیق می کند، می گوید. تحقیقات نشان داده است که محدودکردن کالری دریافتی روزانه ، بوضوح طول عمر میکروارگانیسم ها را افزایش می دهد. این واقعیت کم وبیش درباره مخمرها، کرمها و همین طور موشها هم به اثبات رسیده است . اما در مورد انسان ها هنوز این مساله روشن نیست . یک علتش هم این است که افراد بسیار محدودی حاضر می شوند برای آزمایش های علمی بپذیرند که تا پایان عمر باید یک رژیم غذایی طاقت فرسا را تحمل کنند. محققان ، اما امیدوارند که بتوانند این اثر را به کمک یک دارو القا کنند. به عبارت دیگر، امیدوارند که بتوانند به کمک یک دارو، مانع از تجمع چربی در سلولهای بدن شوند، در حالی که هیچ محدودیتی هم در رژیم غذایی فرد ایجاد نکنند. این البته همه هدف آنها نیست . آنها می خواهند بفهمند که اصولا چه ارتباطی میان ذخیره چربی بدن و طول عمر فرد وجود دارد. یک نظریه این است که کم غذاخوردن از ورود و ساخته شدن موادشیمیایی خطرناکی که رادیکال های آزاد نامیده می شوند و می توانند به سلولها آسیب برسانند جلوگیری کرده و در نهایت باعث افزایش طول عمر سلولها می شود؛ اما «کان » و گروهش به این نتیجه رسیده اند که صرف نظر از این که موشها چه می خورند، همین که لاغر باشند و به عبارت دیگر ذخیره چربی در سلولهایشان کم باشد، کافی است تا بیشتر عمر کنند. این یافته چندان با نظریه بالا سازگار نیست . کاری که کان و همکارانش انجام دادند، این بود که با استفاده از تکنیک های بیولوژی ملکولی ژن مربوط به گیرنده های انسولین در سلولهای چربی موشها را دستکاری کردند. کان این طور توضیح می دهد: برای این که سلولهای چربی بتوانند چربی را در خود ذخیره کنند، انسولین لازم است . به همین دلیل این موشها چربی کمتری در سلولهای خود ذخیره کرده اند و لاغر مانده اند. همین دستکاری ژنتیکی کوچک در یک بافت معین ، اثرات شگفت آوری داشته است . بعد از گذشت 3ماه از عمر این موشها، آنها نسبت به موشهای معلول ، 70درصد چربی کمتری در بدن خود ذخیره کرده بودند. در عین حال که غذای آنها 50درصد به ازای هر گرم از وزنشان ، نسبت به موشهای معمولی بیشتر بود. بعلاوه متوسط طول عمر این موشها هم افزایش یافت . موشهای معمولی که با موشهای موردمطالعه مقایسه شدند، به طور متوسط 752روز عمر کردند. در حالی که عمر متوسط موشهای لاغر به 887روز رسید. بعد از 3سال ، همه موشهای معمولی مرده بودند؛ ولی یک چهارم از موشهایی که از نظر ژنتیکی دستکاری شده بودند، هنوز زنده بودند. لئونارد گارنت ، محقق انستیتوی فناوری ماساچوست که بر روی ارتباط میان طول عمر و محدودیت کالری در مخمرها مطالعه کرده است ، می گوید: این که همه این آثار فقط با یک دستکاری ژنتیکی ایجاد شده است ، بسیار هیجان انگیز است ؛ اما در عین حال او اعتقاد دارد که کان برای اثبات این نکته که محدودیت در میزان کالری با طول عمر نسبت دارد، باید بیشتر تلاش کند. ممکن است چنین ارتباطی وجود داشته باشد و ممکن هم هست که تنها علت افزایش طول عمر این موشها همین مساله باشد. ولی او اذعان می کند که به هرحال این نتیجه ، یک نتیجه فوق العاده است.