قفل باز!

روندی که در غریبه‌ها به نحو مطلوبی صورت می‌گیرد. برایان برتینو قواعد این ژانر را به درستی می‌دانسته؛ این‌گونه است که در 15 دقیقه اول بخوبی قهرمان‌های داستان را که اینجا زوجی جوان هستند، معرفی می‌کند و خصوصیات و ویژگی‌های رفتاری و شخصی‌شان را به تماشاگران نشان می‌دهد؛ چرا که می‌خواهد طی بازگویی ماجراها و حوادث از همین فاکتورهای روان‌شناختی استفاده کند. زوج جوان در طی فیلم دست به اقداماتی می‌زنند و ناخواسته وارد ماجراهایی می‌شوند که محال است در حالت عادی چنین بازخوردهایی از آنها دید. آنها هم مثل بیشتر زوج‌های جوان دنبال زندگی عادی و تاحدی رمانتیک خود هستند. اما خب اگر هر کسی در ناکجاآباد بناچار متوقف شود و در هتلی متروک برای یک شب اقامت کند، ممکن است با همین مخاطرات روبه‌رو شود. کریستین مک‌کی و جیمز هویت که یک زوج جوان هستند، در مسیر بازگشت از یک مراسم عروسی به دلیل خرابی اتومبیلشان در جاده‌ای متروک و دورافتاده مجبور به توقف می‌شوند. تصمیم آنها بر این است که شب را تا صبح در هتل آن نزدیکی بگذرانند. ورود آنها به اتاقی که گرفته‌اند، ابتدا برایشان آرامش به ارمغان می‌آورد و وقتی آماده خواب و استراحت می‌شوند، بناگاه صداهای مشکوکی تمام آن آرامش را از بین می‌برد. در‌‌زدن‌های متوالی کسانی که صورتشان با نقاب پوشانده شده و ناشناخته بودن هویت‌شان شک و تردید و ترس و تقلا را بیش از پیش در زوج جوان به وجود می‌آورد. یکی دو بار اقدام 3‌‌شخص غریبه‌ برای ورود به اتاق این نکته را روشن می‌کند که هدف اصلی غریبه‌ها کشتن زوج جوان است و آنها هم تلاش خود را می‌کنند تا به مقابله با آنها درآیند، مقابله‌ای که البته به هوش و ظرافت فراوانی نیاز دارد.

برتینو قواعد ژانر را بخوبی رعایت کرده و ظرافت هم به خرج داده تا هم تماشاگر خسته و عصبی از این ارائه اطلاعات قطره‌چکانی نشود و هم این‌که نظم و ارتباط عناصر داستان از دست نرود. داستان او فقط چند ساعت طول می‌کشد و او با موفقیت این ماجرای 90 دقیقه‌ای را تعریف می‌کند. یک نکته جالب هم این‌که به‌نظر می‌رسد منتقدان کمی بیشتر از تماشاگران فیلم را تحویل گرفتند. هر چند استقبال عمومی از فیلم هم در اکران بین‌المللی و هم در آمریکای‌شمالی با توجه به بودجه فیلم و حضور بازیگران عمدتا گمنام موفقیت محض محسوب می‌شود.

مهدی تهرانی